Woensdag 28 februari 2001

Vannacht niet heel goed geslapen. Ergens midden in de nacht de computer nog uitgezet. Verzenden ging super langzaam. Het is me niet meer gelukt om de Cd’s op de computer over te brengen. Te moe en ik ken het programma (Music Jukebox) nog helemaal niet. Allemaal vlak voor vertrek er op gegooid. Daarnaast vrij vaak lawaai gehoord, zoals klokken en geraas. Er blijken 's morgens treinen en auto's gehoord te zijn. De trein was om 6:00 uur, dus dat kan geen probleem zijn geweest - moesten toen toch opstaan.

Ik meet onze bloedsuikerwaarde: ma - 13,7 en ik - 5,4. Ben benieuwd wanneer het verkeerd gaat, want dit kan niet goed gaan bij mij.

Rekening betalen. Er staat NZ$85.00 open. Het systeem heeft het verkeerd geregistreerd. Gelukkig heb ik gisteren al wat met de baas staan kletsen en heb ik mijn webadres al doorgegeven. Hij geeft aan dat het systeem wel eens dingen verkeerd registreert zeker dit soort telefoonnummers.

We verlaten de '1' en gaan richting Kurow over de '83'. Op naar Mount Cook. De rivier Waitaki stroomt door drie meren, langs drie stuwmeren en elektriciteitscentrales. De elektriciteit gaat naar het veel dichter bevolkte Noordereiland.

Rotstekeningen, ontdekt vanaf 1852 (landaankoper voor de regering Montell). In zeer slechte staat en sommige tekeningen zijn voor musea verwijderd. De rode tekeningen stammen van voor de aankomst van de Europeanen. De zwarte van daarna (zit ook een schip tussen). Een en ander is gestaafd aan de samenstelling van de gebruikte verf (oker). Het landschap is nog steeds glooiend. Nog steeds veel schapen en meer koeien. Zo nu en dan zie je sloten voor de irrigatie.

De eindereisvoorbereidingen worden al getroffen. Geldinzamelingen en zo. Wout en Alie gaan nog twee weken met trein en kamper riezen over het Noordereiland. Henk en Hilde gaan naar de Fiji-eilanden (gisteren net in Dunedin hebben ze eindelijk een reisbrochure met hun hotel kunnen krijgen). Jaap en Maja gaan nog twee weken naar Bali. Willemien blijft in Nieuw-Zeeland (zoon), net als Riet (zus). Rie gaat nog een maand naar Australië (een groepsreis van een andere reisorganisaties). Janny was al in Nieuw-Zeeland toen wij aankwamen en blijft ook nog even in Nieuw-Zeeland. Lekker, hoor als je zovel tijd hebt. Nou ja, over een kleine 30 jaar kan ik ook zo lang wegblijven.

Kurow is een zeer klein plaatsje. Bijna alles is nog dicht. Aardige mensen. De vrouw in de "supermarkt" waar we een Diet Coke (voor onszelf) en een Coke (voor Steve) kopen, is getrouwd met een Nederlander, zoals ze zelf zegt. Het blijkt dat het een zoon van Nederlanders is, dus in principe een Kiwi.

In een souvenirwinkeltje verderop staat een Nederlandse vrouw. Ze komt uit Zandvoort en woont hier al 27 - 33 jaar in Nieuw-Zeeland (afhankelijk van naar wie je in de groep luistert. Ze wil dit jaar naar Nederland met haar dochter. Ze heeft hier een eigen bungalow, maar ze zit wel in de middle of nowhere: een ziekenhuis ligt op twee uur, een doktor op een uur, net als een restaurant.

De koffiezaakjes waren gesloten (ging later eentje open). Weinig tijd, dus Janny en Stanny (blijkbaar een van de laatsten) krijgen de koffie in een beker mee. Felix en Ria krijgen wat koud water om de koffie sneller te koelen. Anderen, die in eerste instantie voor een dichte deur hebben gestaan, hebben helemaal geen koffie. Wij ook niet, maar wij waren ook allen op zoek naar Cola.

Next stop: Benmore, langs Lake Aviemore. Er zijn hier drie waterkrachtcentrales. Benmore is de laatste en de grootste. Deze meren zijn kunstmatig ontstaan door het afdammen van de Waitaki-rivier. Lake Aviemore is zo'n 3.108 hectare

Steve is hier sinds de zomer van 1963 niet meer geweest. Hij is toen met z'n ouders en twee broers/zussen door Nieuw-Zeeland gereisd. Zou dat iets zijn wat elk gezin doet? Steve lijkt Felix in ieder geval veel informatie te kunnen geven. Steve is duidelijk meer dan alleen chauffeur, maar hij zoekt ook zaken uit en regelt zo nu en dan iets voor Felix. Het lijkt me een goede samenwerking.

Benmoredam en de omgeving is mooi. Het grote verschil met de Amerikaanse dammen is dat de dam lager is en je meer van de centrale zelf kan zien. Ik geloof dat er vijf generatoren zijn. Hoeveel megawatt er wordt geproduceerd is me ontgaan. Als je over de centrale zelf heenloopt dan voel je de grond trillen en uiteraard hoor je het constante gezoem ... de spanning hangt letterlijk in de lucht.

Het landschap wordt iets ruiger. Het is hier veel droger. Er staan nog wel schapen op het land. Geen koeien meer. Wel veel bijenkasten. In de verte zijn de Alpen alweer te zien.

Op naar Mt Cook. Stef wil vliegen. Dat kan vanaf Peter's Lookout. De rest gaat met de bus Mt Cook op (of naar een lookout... op dit moment nog geen idee).

Een toiletstop in Twizel (rond 11:30 uur). Twizel heeft blijkbaar een regionale functie. Er is een politiepost en een heel net winkelcentrumpje (Twizzle Mall) Felix en Steve hebben onderweg druk overlegd en Steve belt een bedrijfje dat vluchten organiseert en ook de contactpersoon van onze gastheren van vanavond en morgenochtend.

Het programma ziet er nu als volgt uit: om 12:50 uur bij Mt Cook, een uurtje daar rondhangen en om 13:50 uur weer weg (de lijnbussen vertrekken om 14:00 uur en die wil Steven voor zijn).

Om 16:00 uur moeten we in Fairlie zijn, waar we dan opgehaald gaan worden door de farmers. Er moet op gerekend worden dat we dan ook minimaal nog een uur moeten rijden.

Het is allemaal krap gepland door Landmark. Volgens planning hadden we later uit het hotel moeten vertrekken en al om 15:00 uur in Fairlie moeten zijn (voorheen was dat 17:00 uur).

Het is zeer mooi weer. Onbewolkt en zon. In Twizle was hetr 22 graden. Veel te warm voor mij. Hier had ik weer niet op gerekend. Jammer, nu heb ik mijn dunne overhemd niet ingepakt.

Om 12:27 uur zijn we bij Glentanner Park. Stef gaat vliegen. Over anderhalf uur pikken we hem weer op. Steve en Felix gaan even mee naar binnen om te checken of hij inderdaad mee kan. Yep. Om 12:25 uur rijden we weer. Je kan bijna je klok gelijk zetten op Steve. Perfect!

Vlak voor 12:45 uur zijn we bij L'Hermitage. Een hotel- en restaurantcomplex is hier gebouwd, Echt een groots gebeuren. Lunch. Ma en ik hebben al grotendeels in de bus gegeten (we proberen, zo goed en zo kwaad, ons eetschema aan te houden).

Lake Pukaki. Overblijfsel van de Tasman Glacier. Pas 17.000 jaar oud. Tasman Glacier is op dikste punt nog altijd 600 meter dik.

Om 13:45 uur rijden we naar Peters's Lookout. Daarna Stef ophalen. Iets over twee en hij staat te wachten. Niet geland op de top, maar wel op de gletsjer. Met z’n vieren in het vliegtuigje (of was het nu een helikopter). Valt mee.

Dan rond 14:30 uur een laatste fotostop bij Peter's Lookout. De zon staat net niet goed meer, dus Mt Cook met op de voorgrond dat mooie blauw is niet meer te zien.

Verder maar weer. Iets over 14:30 uur draaien we weg richting Christchurch op. Fairlie ligt op een kilometer of 90 afstand. Veel dagjesmensen hebben overigens een tour vanuit Christchurch naar Mt Cook. Ruim 600 kilometer, met meestal tussen de 35 minuten en een uur de tijd bij L'Hermitage.

Oja, Nel ontdekt dat er een zoommogelijkheid op haat toestel zit omdat ik van haar en Jan een foto maak met Mt Cook op de achtergrond Zij zal niet de enige zijn die niet alle mogelijkheden van haar toestel kent, want er zijn meer medereizigers met geleende apparatuur.

We bezoeken de Church of the Good Shephard en het beeld van de collie, als eerbetoon aan de herdershonden. Beide zijn gelegen langs Lake Tekapo. Tijd genoeg om te fotograferen, want Steve moet nog even tanken. Het gebied is vernoemd aan een grote schapendief die als eerste in dit toen onbewoonde land rondzwierf: McKenzieland.

Om 16:00 uur Fairlie. Alle farmers staan al te wachten. Per farmer worden we uit de bus gehaald. We maken kennis met Bernie en stappen in zijn Pajero. Het eerste wat me opvalt is dat er een hellingshoekmeter en een hoogtemeter (geen GPS) in de auto.

Het is een klein uurtje rijden (ruim 40 kilometer) naar de farm. Eerst naar de milk dairy (melkerij). Alle boeren uit de beurt maken hier gebruik van. Omdat we wat laat zijn, zien we alleen de acht laatsten gemolken worden.

De melkcarrousel kan 60 koeien tegelijk doen en de carrousel draait in 8 minuten helemaal rond. Zowel 's ochtends als 's avonds worden er zo'n 1.000 koeien gemolken.

Dan naar de boerderij en daar ontmoeten we Anne. Eerst wat praten. Uiteraard willen ze weten waar we precies wonen en al snel blijkt dat ze vaak dit soort bezoek hebben, maar meestal uit Azië (veel Singapore, Maleisië). Ze zijn zelf ook in Maleisië geweest, op uitnodiging van een van hun gasten.

Voor wat betreft de topografie hebben ze het niet allemaal even helder voor ogen, want nee, Nederland ligt niet naast Polen.

Het zijn zeer aardige en hartelijke mensen en het is al snel gezellig. Je hebt ook meteen het gevoel dat je thuis bent.

Heel veel land hebben ze niet (misschien 70 acres), maar ze hebben wel een zeer grote woning en een zeer grote tuin. Wij worden boven geïnstalleerd (wat warm) en deze hele bovenverdieping is ingericht om mensen onderdak te bieden. Ze hebben in totaal 10 bedden staan, maar er is ruimte voor minstens 15, of misschien wel 20 mensen. Er is ook een eigen badkamer.

Voor het eten eerst een rondleiding over het terrein. Ze hebben drie schaapshonden en een hond om op opossums te jagen De honden zitten in een hok in een kooi en zijn zeer uitgelaten als ze er uit mogen, Een signaal en ze gaan weer netjes in hun hok zitten. Ze weten dat ze dan te eten krijgen.

Ze hebben ook vier kippen, alleen voor de eieren. Ook hebben ze een zeer grote tuin met bloemen en planten. Ze wonen hier nog maar een jaar of zeven en in de tuin moet er nog veel gebeuren. er zitten behoorlijk wat fantails, maar het lukt me niet om er een te fotograferen.

Rond 19:30 uur krijgen we tea (ik noem het maar gewoon diner). Een heerlijke salade (met seafood) vooraf. De hoofdmaaltijd bestaat uit lam (uiteraard), nieuwe aardappelen (Desiree's), sperciebonen, wortel, courgette, etc. Het toetje bestaat uit zelfgemaakte Pavlova (echt veel lekkerder dan we ooit eerder hebben gehad) en vers fruit.

Na het eten (ze hebben een vaatmachine dus we hoeven niet te helpen met afwassen) laat ik wat foto's zien van onze reis, en foto’s van Rutger en Isabelle (van vorige weekend), en wat foto's van de zondag voor vertrek. Ik geloof niet dat ze vaak zoveel sneeuw hebben gezien. De Black Caps spelen tegen Pakistan en het is duidelijk wat op een gegeven moment interessanter is... ik weet eigenlijk niet wie er gewonnen heeft, maar ik heb het idee dat New Zealand het niet goed doet.

Anne heeft wel interesse in computers, want ze gebruikt ze in haar werk (consultancy bureau in Timaru) en hier thuis hebben ze er ook twee. Ze weet in ieder geval de zaken te plaatsen en ze zijn diep onder de indruk van mijn apparatuur. Ze doen (zij in ieder geval) vrij veel met het Internet.

Ze hebben overigens drie kinderen. Alleen getrouwd. Ze hebben in totaal acht kleinkinderen. De kinderen wonen in Auckland, Dunedin en Cromwell. Best wel grappig, Anne heeft het over het grote fruit dat bij een van de toegangswegen is geplaatst. Op een van de foto's van de CD van Wout kom ik dit kunstfruit later tegen.

Om 22:00 uur gaan we naar bed. Ik heb weer wat keelpijn en wordt wat verkouden. Barstende hoofdpijn. Voel me ook wat koortsig. Douchen, wondjes bewerken en naar bed.

Het bedlampje is parallel geschakeld aan een elektrische deken. Aangezien ik geen puf heb om uit te zoeken hoe alles nu geschakeld is, zeg ik tegen ma dat ik het wel hoor als het te warm wordt, Even later blijkt het mijn elektrische deken te zijn.

Het is snel verholpen, maar het blijft nog lang onrustig. Ik word 's nachts enkele keren wakker. Ma is dan al wakker. De matras is ook wel een beetje dun en zacht, hoor.

Het is vandaag in ieder geval een prettige ervaring gebleken. Hoe typisch Nieuw-Zeelands Anne en Bernie zijn, is nog maar de vraag. Het was in ieder geval gezellig en goed voor mijn Engels.