Dinsdag 27 februari 2001

Om 6:30 zijn we wakker. Februari 2001 loopt ten einde en dat geldt ook voor deze vakantie.

Ma gaat nog even strijken en ik ga PL-en met Bert, Paul en Willem. Paul kan de pagina’s van de 25ste niet benaderen, ik wel. Zelf kan ik aanvankelijk de foto's van de 26ste niet zien. Later wel, dus misschien stonden ze er eerst nog niet op?!

Bert zal blij zijn als ik thuis ben, dit kost hem echt veel tijd. Ik heb in ieder geval besloten hem een van mijn 1GB-schijfjes te geven (misschien wat overdreven a NLG1.000+ per stuk, maar ik zal er toch niet veel meer mee doen).

Van de PvCF krijg ik een mail-tje dat mijn order is ontvangen. Een hele geruststelling. Ze nemen nog contact met me op als er nog vragen zijn. Bedankt Suzanne!

Rond 7:30 uur gaan we ontbijten. Stef loopt al rond en komt even later ook aan tafel, gevolgd door Reina. Rie is er al als wij binnenkomen.

Heel rustig ontbeten. Vanaf 10:00 uur kunnen we onze spullen in de bus gooien en kunnen we Dunedin in tot 14:00 uur. Er is kaas en al gauw verhuist Stef de kaas naar onze tafel, omdat wij de enigen lijken die het eten. De grote drukte lijkt over, want de spullen die op waren worden weer snel aangevuld.

Na het eten rustig de koffers verder ingepakt en nog wat ge-PL-d. Rond 9:30 uur kunnen we de bus al in, dus ik stop de spullen er in en ga lopend richting het centrum. Ma blijft bij de bus.

Ik loop aanvankelijk met Janny en Stanny mee, maar al gauw ben ik ze kwijt. Ik loop wat langzamer George Street af (ik steek een paar keer over, dus echt snel gaat het niet). We ontmoeten elkaar nog even bij Knox Church, maar daarna zien we elkaar pas weer in de bus.

Uitchecken ging overigens zonder problemen. Twee avonden ge-Internet zonder extra kosten (mijn Internet-account niet meegerekend dan).

Onderweg koop ik twee CD's ("Texas, the greatest hits" en "Faith Hill, Breathe"). Aangezien ik weinig tijd heb loop ik maar snel door naar het Octagon, maar daar aangekomen is de bus er nog niet. Geen probleem. Ik maak nog wat foto's. Heerlijk, zo rustig alleen.

Op een gegeven moment zie ik Wout, Alie en ma de trap van St Paul's Cathedral oplopen. Daar voeg ik me bij ma. We gaan op zoek naar tea tree-olie. Dat vinden we in een chemist die ik eerder in George Street zag. Voorlopig geen koffie, al zag ik we wat groepsleden in een Starbucks. Daar ga ik zeker geen koffie drinken, want Starbucks is even Amerikaans als McDonalds.

Ik loop nog wat boekenwinkels in, maar echt interessant is het niet. Geen banken en luie stoelen zoals in de USA, dus echt welkom voel je je er niet. Ik koop voor NZ$5.00 een boekje van Jerry Kaplan over de opkomst en ondergang van Go, de eerste palmcomputer.

Terug gekomen is het Octagon afgesloten. De Black Caps spelen een benefiet "wedstrijd' tegen de Scarfies XI (het plaatselijke universiteitsteam). Morgen spelen de Black Caps tegen Pakistan, blijkbaar in Dunedin. De cricketwedstrijd is geheel voor de lol. Een of ander plaatselijk radio- of TV-station deelt vrijkaartjes uit.

Het is een mooie gelegenheid om de sportinstelling van de camera eens te proberen Blijkt aardig gelukt. Wat niet gelukt is, is de bus met kinderwagen voorop. Net als in Las Vegas vervoert het openbaarvervoer op deze manier andere kleine vervoermiddelen.

Om 14:00 uur rijden we weg en rond 15:00 uur wordt ik wakker bij de Mouraki Boulders. Om het strand te bezoeken moet je NZ$2.00 betalen. Min of meer vrijwillig, want je moet het geld in een onbewaakt paaltje stoppen. De Moeraki Boulders zijn te vergelijken met de Devils Marbles in Australië. De Devils Marbles waren imposanter

We nemen binnen een cappuccino weet nog steeds niet wat de ophef over deze koffievariant is. Het kan me in ieder geval niet bekoren.

Dan weer op weg naar Oamaru. We rijden door een euvellandschap met weiden met schaap, hert, koe en paard (in volgorde van hoeveelheid). Opvallend: Steve stopt, net als de buschauffeurs in de USA ook voor onbewaakte overgangen.

Rond 17:00 uur alweer in Oamaru. Deze stad heeft 14.000 inwoners en is bekend om haar witte zandsteen (Whitestone). Oamaru heeft veel grote uit zandsteen opgetrokken gebouwen.

Het hotel is groot. Felix en Ria zitten in kamer 44, wij in 36. Veel trapjes en geen lift. Ruime kamer en een telefoongesprek naar het gratis nummer van mijn provider kost 40 cent. Tja. Weinig stopcontacten, maar er is in ieder geval een bad. Het is wel weer warm en benauwd in de kamer. Mijn enige algemene klacht over Nieuw-Zeelandse hotels.

We eten vandaag om 18:30 uur (ontzettend vroeg deze keer)en ik ga nog naar buiten om foto's te maken. al die zandstenen gebouwen zijn best mooi. Hobbel toch nog een halfuurtje rond. De eerste keer dat ik dat deze vakantie doe. Ik voel me goed, maar dat komt waarschijnlijk door de Prednison (in de Celestone). Jeuk heb ik nog wel steeds: gaat echt niet over.

Het eten is goed. een eenvoudig (nou ja) buffet. Vooraf pompoenensoep en sla, koud vlees en salades. Als hoofdgerecht: varkensvlees, gebakken vis, aardappel, groenten (wortel en doperwtjes), etc.). Toe ijs (in een schaal zonder koeling), Pavlova, iets van taart en vers fruit. Eventueel kan je alles volstoppen met slagroom.

We zijn vroeg klaar met eten en ik heb tijd om nog wat foto's te maken uit foldertjes (Moeraki Boulder en Blauwe Pinguïns). Mijn accu is weer volledig geladen, want die heb ik tijdens de maaltijd in een stopcontact in de eetzaal in de lader gehad.

Nog voor 20:20 uur (het afgesproken tijdstip) vertrekken we richting de pinguïn kolonie. Net als bij de albatrossen is de kolonie goed afgeschermd Na een kaartje gekocht te hebben (NZ$8.00) mogen we naar binnen.

Als voorafje kan er een luierende zeehond gefotografeerd worden. Daarna is het wachten op de pinguïns Die laten niet lang op zich wachten. Het was in ieder geval meer dan de moeite waard. Misschien wordt het wel het hoogtepunt van de reis (mensen die nu hun evaluatieformulier hebben ingeleverd, kunnen dat nu niet meer aangeven).

De opnamen die ik maak zijn redelijk. Het wreekt me nu echt even dat ik de camera pas de donderdag voor vertrek heb ontvangen. Zeker filmen onder dit soort omstandigheden vraagt wat meer vertrouwdheid met alle mogelijkheden. Zo mis ik de pinguïns die vlak voor ons langs lopen, omdat ik de camera niet scherp gesteld krijg. Ook moet ik tussentijds nog eens van filmpje wisselen. Niet allemaal even professioneel.

Ondanks de waarschuwingen dat er niet geflitst mag worden, is er minstens een iemand die flitst. De camera wordt ingenomen. Uit de verhalen na afloop blijkt dat de camera van de verkeerde persoon is afgenomen. Ik ben sowieso benieuwd of er enige juridische grond is tot inname van de camera. Volgens mij moet de camera wel terug gegeven worden, maar ik ken de Nieuw-Zeelandse wet niet. Ze lijken me in staat dit wel geregeld te hebben.

Veel te vroeg moeten we terug naar het hotel. Het blijkt dat Steve in een heel ander hotel, behoorlijk ver weg zit. En morgen vallen we weer onder het 6, 7 en 8-regime.

Terug op de kamer haast ik me om het verslag af te krijgen. Ma leest. Nog steeds niet klaar en het is al 23:30 uur geweest, maar door de warmte heb ik nog geen zin om te slapen. Ik denk dat ik hoe dan ook om 24:00 stop.

Morgen bij de familie Duggati (???, Schapen en vee) met ma en de Smit. Felix is te bereiken op (03) 614 8123. Duurt tot 13:30 uur. Naar de farm mogen we alleen een kleine tas meenemen.