Zondag 25 februari 2001

Om 6:00 uur wakker. Rustig baden, en dergelijke. Ik maak de fotoselectie van twee dagen geleden af. Ik begin behoorlijk achter te lopen en ik besluit om voorlopig maar geen filmpjes toe te voegen.

Als we rond 7:15 uur bij de eetzaal komen dan zit een derde van de groep er al te eten. Vandaag rustig ontbijten, want we vertrekken pas om 6:30 uur. Weer een echt Engels ontbijt: bacon, sausages and egg and mushrooms. en een boterham met honing en wat vers fruit (op lichte siroop).. Ik ben bang dat ik wel weer wat zwaarder ben geworden maar mijn bloedsuikerwaarde is nog uitstekend (twee dagen geleden 5,3 mmol.).

Het regent. Vannacht schijnt het gegoten te hebben. Ma en ik hebben er niets van gemerkt. We hebben beide perfect geslapen. Ik ben echter nog steeds moe. Het verslag bijhouden, tenminste op de manier waarop ik het doe, is vrij vermoeiend.

Vlak voor vertrek proberen we de Panasonic van Leendert op de Vaio aan te sluiten. Gaat zonder mankeren. De camera is via mijn computer te besturen. Leendert weet het nu wel zeker: hij wil ook zo'n Sony Vaio. De camera van Maja, een JVC, werkt echter niet, Het grote verschil is, denk ik, dat de camera van Leendert al vrij oud is (twee jaar), terwijl Maja een van de laatste modellen heeft.

Rond 830 uur zitten we allemaal in de bus en worden de lunchpakketten ingeladen. Weer van die afschuwelijk grote dozen. De vorige keer hebben we met z'n tweeën nog niet eens een hele doos opgekregen. Het grootste deel gaat op de "hoeden"plank. De rest wordt in de bagagerekken geduwd (daar ligt nu veel minder in nu de meeste mensen hun truien en jassen aanhebben (ik dus niet, net lekkere temperatuur).

Vandaag, via de Catlins, naar Dunedin. In 1840 kocht ene captain Catland een groot stuk land van de Maories. Uit opgravingen is gebleken dat er minstens zeven soorten Moa's hebben geleefd en men denkt dat er veen Maoriestammen er gewoond hebben. Misschien zien we vandaag zeeleeuwen en zeeolifanten.

we rijden door een redelijk groen, eindeloos heuvellandschap. Uiteraard staat het vol schapen en zo nu en dan een plukje koeien. Het is donker in de bus. Buiten is het ook donkerder dan we gewend zijn: een grijs wolkendek hangt boven is,

Uit de berichten uit Nederland blikt dat het thuis koud en guur is. Of het sneeuwt weten we niet. Hopelijk neemt Paul volgende week -ja, het gaat snel- winterjassen mee.

Waipapa Point. Koud, guur en vooral nat. Ik heb nog net geen behoefte aan mijn trui, maar als het nog kouder wordt dan is mijn mouwloze Canda niet meer voldoende.

Onderweg zien we schapen in lange rijen naar een hoek in het veld lopen. Ze zijn net geschoren en zijn op zoek naar niet bestaande beschutting. Het is een leuk gezegd. Even vanuit de deur een foto maken (er staat een hoge heg voor het weiland, dus dit is de enige manier) en weer verder.

We gaan niet naar Slope Point, het meest zuidelijke puntje van het Zuidereiland. Het is te ver om en het zou ook vrij onzinnig zijn om alleen voor het bordje om te rijden. Daarnaast: we zijn op Stewart Island geweest en dat ligt ten zuiden van het Zuidereiland.

Curio Bay met een petrified forrest. Met laagwater moet het bos zichtbaar zijn. En inderdaad, de stammen zijn zichtbaar. Het is een schitterend ruige kust. In de verte zien we een aantal pinguïn staan. Helaas te ver weg en je mag niet dichterbij komen volgens een van de bordjes onderweg. Blijkbaar kunnen niet alle mensen in de groep lezen.

Koffie- en toiletstop in Waikawa. Het café is in een oud kerkje (er wordt geïnformeerd of ze wel een hele bus aankunnen). Ja, dus. Eerst maar een toilet opzoeken. Dat is er wel, maar ligt op ruim 100 meter lopen. We komen langs het plaatselijke museum. Daar is een closet, roept iemand. Helaas, er staat een bordje 'closed'. Even later zijn we er. Het zijn gelukkig nette en schone toiletten (roestvrij staal).

Het museum was dicht, maar gaat snel open (gewaarschuwd door de caféhouder wellicht?). Wij nemen alleen ons tussendoortje.

Dan op weg naar de Cathedral Caves bij Chaslands. We hebben haast, want in verband met de getijden moeten we er binnen 40 minuten zijn. De Cathedal Caves gaan niet door. De bus kan wel de weg heen, maar Steve vertrouwt de afdaling niet.

Dan even een fotostop met uitzicht p een baai Vervolgens tien minuten rijfden naar onze picknickplaats. Ma slaapt weer bijna constant en ik val ook zo nu en dan in slaap. Dood-en doodmoe, ben ik.

Rond 12:30 uur gegeten bij Purakaunui Falls. Ik denk niet dat er veel mensen zijn die het hele lunchpakket hebben opgekregen. Een sinaasappel, een appel, een broodje met vlees, een kippenpoot een ei, een stukje paté wat kaas, crackers, en iets van zoet gebak.

Daarna nog even de waterval bezocht. Het is glibberig en soms wat steil. Beneden zijn traptreden, waar je behoorlijke stappen moet nemen. Op zich wel goed dat ma bij de bus is gebleven.

De eerste stop daarna is bij Roaring Bay,. We zijn te vroeg voor de pinguïns en de zeeleeuwen laten zich ook niet zien. Verder omhoog ligt Nugget Point, maar de chauffeur weet iet of hij daar kan keren, dus gaan we er niet heen. Jammer dat de Nieuw-Zeelandse reisorganisatie dat niet weet.

We stoppen nog even om op het strand rond te lopen (vlak voor Kaka Point) en de meeste mensen gaan schelpen zoeken. Het is lekker even uitwaaien op het strand.

Ik ben toch enigszins teleurgesteld over vandaag. Ik had toch gehoopt wat meer pinguïns te zien. En zeeleeuwen. En zeeolifanten. Ach ja, de natuur laat zich niet dwingen. En wie weet wat er nog gaat komen.

Rond 17:00 uur zijn we in de studentenstad Dunedin. Ongeveer 112.000 inwoners, waarvan zo’n 10.000 student. Tijdens de goldrush bloeide Dunedin helemaal op. Nu nog is er een bierbrouwerij, een chocoladefabriek en whiskydistilleerderij (de enige buiten Schotland). Dunedin heeft ook een grote natuurlijke haven. Echt grote schepen kunnen er niet meer aanmeren, maar dat komt omdat de schepen gewoon steeds groter worden.

Op het Otago schiereiland zijn vele veldslagen geweest. Eerst de Maorisch onderling. Later tussen Maori’s en de blanken.

Felix en Ria hebben kamer 117; wij krijgen 209. Het is een klein kamertje, maar het ergste is dat er geen bad is. Ma belt Felix en hij weet te regelen dat we voor een nacht een executive room krijgen. Erg groot, maar slechts een bed. Ma gaat op de bank... ze zegt dat het niet erg is. We moeten alleen een laken voor haar te pakken zien te krijgen.

Er zijn drie kamers. Een slaapkamer, een badkamer met toilet en een zit- en eetkamer. We zitten net naast de guest laundry (gratis) en de wasmachine maakt noga wat lawaai. Ach ja, ik heb een bad. Morgen begin ik maar met m'n laatste Celestone-kuur (de derde in anderhalve maand). Ga ik me in ieder geval beter voelen.

Ik breng sleutel 209 terug en check of er iets gerekend is voor mijn testtelefoontje. Geen kosten. Voor de zekerheid maak ik nog een keer contact met het Internet. Check and double-check.

Om 19:00 uur diner. Er is een keuze uit pompoensoep en pompoensoep, daarna keuze tussen vis (ma), steak (ik), pasta en nog iets. Tenslotte vers fruit (ma), abrikoos/appel strudel (ik) en cheesecake. Ma is niet zo tevreden over de vis, maar dat komt vooral omdat er een kruid in zit waar ze nooit van heeft gehouden. Kan gebeuren.

Geen grote porties. Ook een keer lekker. De bediening is wisselend. Er is een jongen die chaotisch heen-en-weer rent en eentje die rustig tussen de tafels doorschrijdt. Nog nooit zo'n verschil in stijl gezien.

We gaan vroeg naar de kamer. We zijn beide zeer moe en ik wil weer wat verslagen de deur uitkrijgen. Ik haal nog even twee lakens voor ma en er is nog steeds geen geld voor mij telefoontjes gerekend. Ma moet weer een aantal kledingstukken uitwassen. Ik blijf krabben en bloeden.

Morgen 6:30, 7:30 en 8:30. En we moeten natuurlijk van kamer wisselen (terug naar 209).