Zaterdag 24 februari 2001

Om 5:30 uur wakker. Was doen, toch maar Internetten om een computer via de PvCF te bestellen. Het wordt toch maar een zware Dell (Gateway schijnt ook mee te doen, maar daar heb ik helemaal geen informatie over).

Ik mis een persoonlijk actienummer. Gelukkig is Bert on-line en via PL krijg ik van hem mijn nummer door (vlak voor vertrek heb ik een stapel papier van de PvCF ontvangen en dat heb ik bij Bert achtergelaten). Voor de zekerheid stuur ik Otto van de PvCF mijn gegevens en bestelling. Verder maar afwachten.

Het ontbijt was min of meer standaard. Opvallend was wel dat we netjes een krant hadden gekregen.

Om 8:00 uur met groep ‘1’ met de bus naar het vliegveld van Invercargill. Het is een kort ritje. Felix checkt ons in en krijgt een ticket voor 23 man. De eerste groep gaat in drie kleinere groepen:

Groen: Rie, Riet, Willemien, Jan, Nel, ma en ik.

Blauw: de Friezen + Felix.

Geel: Maja, Jaap, Stanny, Janny, Reina, Stef en Ria.

Groep ‘2’, die een uur later vertrekt, bestaat uit Barbara, Leendert, Karel, André Hilde, Henk Alie en Wout.

Rond 8:30 uur landen er drie vliegtuigjes. Dat zijn ze vast. Take-off is om 9:00 uur. Het wordt tijd om je te Deet-en. Echt vliegveld: toiletten met sensoren. Voor de rest doet het allemaal heel klein aan, maar er zijn wel drie gates (en zelfs een slurfje).

De vlucht zelf; ik mag voor in. We zitten, met piloot, met z'n tienen erin. Machtig, voor in het vliegtuig. Een groot deel van de vlucht heeft de piloot de stuurknuppel niet vast. We zullen er maar van uit gaan dat hij op de automatische piloot vliegt. Het vliegen is zo machtig, dat ik eigenlijk een beetje vergeet te filmen. Machtig.

Het toestel bokt behoorlijk en bij het landen wordt behoorlijk schuin aangevlogen, maar ik heb wel eens een slechtere vlucht in een 747 gehad.

Stewart Island. 350 mensen. 60% woningen is vakantiehuis Voorheen 85 vissersboten. Nu 10. Alleen grote bedrijven kunnen nog winstgevend vissen.

Door verschillende mineralen, verschillende kleuren strand. Zelfs, voor Nieuw-Zeeland uniek, goudkleurig.

In 1931 is hier het eerste vliegtuig geland op het strand van Horse Shoe Bay. Lukte niet helemaal. Raakte te water.

Onze gids is Sam met bus Billie (25 jaar oud). Sam is een ietwat riekende, woest uitziende (maar zeer zachtaardig) man. Hij praat op een zangerige manier. Grappig. Hij lijkt me een zeer dikke duim te hebben. Echt fris ruiken doet hij ook niet. Er hangen allerlei geurzakjes in de auto. Van Felix begrijp ik later dat hij daar niet veel aan heeft gehad.

Stewert Island heeft een 6-hole golf course. Het verenigingsgebouw is een caravan. De laatste stop is een viewpoint met uitzicht op Paterson's Inlet. Stewart Island ligt rechts.

Om 11:30 schepen we in. Groep 2 is intussen ook geland en heeft de rondleiding van Sam gehad. Er wordt veel eten ingeladen in een klein bootje.

Het is een mooi, redelijk onderhouden, houten bootje. Ongeveer de helft van de groep kan binnen zitten. Er is op het achterschip een klein bankje en de rest zoekt een plekje op achter- en voorschip of blijft staan. Het is een lekker boottochtje over zee. Onderweg zien we blauwe pinguïns

Ik word nat van het boegwater en mijn lip zet op en begint ontzettrend te jeuken, Zeewater doet me blijkbaar geen goed. Al met al een lekker tochtje over het water.

Aanboord gaan en er weer af gaat vrij moeilijk voor sommige mensen. Er is geen loopplank, maar het schip wordt gewoon langs de trap van de steiger gezet en via de reling stap je op en af. De steiger zelf is tee hoog, dus het moet wel op deze manier. De schipper is gelukkig een hulpvaardige man.

Aangekomen op Ulva Island moet er uitgeladen worden. Met een menselijke keten worden de spullen van boord gehaald. Het is een enorme hoeveelheid en het is nog een hele sjouwpartij tot de picknickplaats.

De picknickplaats bestaat uit een overdekking met een picknicktafel en twee bankjes en verder een aantal boomstammen. Je zit hier vlak aan het strand en de enige dissonant is een schuit met gravel. Met helikopters wordt de gravel (en hout) verspreid over het eiland. Met dit materiaal worden de paden op het eiland hersteld.

De lunch is meer dan overdadig. Veel en lekker. Koude kip, krab, garnaal, vers fruit, pasta's, grote muffins, vlees sinaasappelsap, Schweppps, etc, etc. Er is genoeg voor een man of 60, denk ik. Er blijft veel over... zonde. Het wordt bijna zeker weggegooid.

Na de lunch een korte wandeling over het eiland. Alie, Wout en ma blijven bij de spullen. We gaan in een lange rij door het bos. Ik loop helemaal achteraan en kan het verhaal nauwelijks volgen. Felix doet zijn best en praat zo hard als hij kan, maar helaas... jammer dat iedereen in een rij bleef staan en dat men niet gewoon steeds aansloot.

Het grote voordeel van helemaal achteraan lopen is wel dat je alle tijd hebt om naar vogels te speuren. Helaas, door het lawaai van de groep, zie ik eigenlijk geen vogels. Horen doe je ze wel (bijvoorbeeld de Kaka) en soms zie je de sporen (de verwoestingen van de Kaka). Het enige wat ik zie is de Weka. De Weka is een loopvogel die intussen erg tam is geworden. Je ziet ze op het strand, bij de picknickplaats en ik zie er eentje in het bos zelf.

Overal op het eiland zie je rattenvallen en de ratten schijnen nu uitgeroeid te zijn. Zonder de ratten hebben de vogels geen vijand meer. Er staat nog wel een waarschuwingsbordje op de steiger: pas op dat je geen ratten via de boot meeneemt! De herten zijn hier ook allemaal uitgeroeid. Niet dat de herten een direct gevaar voor de vogels vormen, maar ze vernielen we de leefomgeving van de vogels. De herten zijn overgezwommen van Stewart Island (en die komen weer van het Zuidereiland).

Terug met de boot. We worden geëscorteerd door een aantal albatrossen. Schitterende vogels. Ze bewegen zich zo ontzettend sierlijk. Ongelofelijk. Het lukt me aardig om ze te fotograferen en te filmen.

Terug in Oban staat de catemaran naar Bluff al klaar. De laatste containers aan boord en we mogen inschepen. Van de overtocht kan ik me verder niets meer herinneren. Ik heb zo'n beetje de hele weg zitten slapen. Ik ben alleen een keertje opgestaan, zodat Jan en Nel iets te drinken konden halen.

Bij Bluff staat zo'n wegwijzer met allerlei wereldsteden. Hier maken we een fotostop. Felix komt op het idee om hier de groepsfoto te maken. Hij krijgt een toerist zo gek het te doen: een met zijn toestel en een met mijn toestel. Als ik met mijn toestel al bij de goedwillende man sta, komt Leendert opeens naast me staan en wham, de man heeft opeens de camera van Leendert in zijn hand,. Gelukkig wil de man ook nog een foto met mijn camera maken. Daarna maakt hij zich zo snel als mogelijk uit de voeten: zo meteen moet hij nog 27 foto's maken, denkt hij natuurlijk.

Heerlijk vroeg in het hotel (17:30 uur). Om 19:00 uur eten. Rustig douchen en baden. Ook meteen de foto's overgezet. Vast begonnen met het voorbereiden van het verslag. En dan is het weer tijd om aan tafel te gaan.

We zitten met Alie en Wout aan tafel. Hetzelfde menu. Diane (zij heeft Nederlandse ouders, is hier gebeuren, maar spreekt nog aardig Nederlands) is vrij. We worden bediend door Anemieke ... ook niet echt een Angelsaksische naam. Ze praat gezellig met Wout mee.

Soup of the day is pompoensoep en ik neem dus maar de seafood chowder (ma ook). Als hoofdgerecht neemt ma lamb (met mintsaus) en ik de kip (eindelijk eens mals) en als toetje neemt ma het fruit (met unsweetend yoghurt en zonder de syrup - tenminste, dat was besteld) en ik de lemon marcapone tart.

Het duurt allemaal weer erg lang en ik vind het te warm. Krijg meteen weer meer last van de jeuk. Na het eten gaat ma strijken en ik praat nog wat na. Eigenlijk zou ik ook nog Leenderts camera proberen aan te sluiten op mijn computer, maar we besluiten dat morgen maar te doen (hij moet zijn camera nog halen en ik ben mijn kabeltje vergeten).

Na de rekening betaald te hebben ga ik naar de kamer. Ma staat in de guest laundry te strijken (anders zou het in de kamer te warm worden).

Ik ben zeer moe. Ik doe nog een poging om wat aan het verslag te werken, maar ga toch maar naar bed. Op de TV is de film Sphere (Dustin Hoffman, Sharon Stone, Samual L. Jackson) te zien. Ik viel er middenin. Ik denk, wat scènes bekijkend, dat het boek een stuk beter is.

Morgen: 6:30, 7:30 en 8:30.