Vrijdag 23 februrari 2001

Vrijdag 23 februari alweer. Nog een week en de reis is alweer voorbij. Het gaat toch wel snel weer. De computer heeft de hele avond aan het Internet gehangen om de foto's van Leendert te versturen en om informatie voor hem op te halen over Sony Vaio-computers.

Ik voelde me gisteren al niet best en ik slaap ook nog een keer slecht. Rond 3:30 uur sta ik op. Ik zie dat Bert me al ge-PL-d heeft. Mijn server gaat steeds plat (gisteravond kon ik zijn en mijn eigen server ook al niet benaderen). Lastig voor hem. Overigens denk ik dat ik wel een leuk cadueatje voor hem heb (als hij de zaak tot na mijn vakantie in de lucht weet te houden ;-) Het is mij overigens niet duidelijk waarom mijn server zo slecht werkt. Voor wat betreft de configuratie is er sinds de vakantie naar de USA weinig veranderd.

Intussen heeft Felix het adres van mijn website ook doorgegeven aan Wereldcontact. Hij had het nog niet eerder gedaan in verband met copyrightzaken. Netjes. Het heeft me wel enigszins aan het denken gezet.

<GEBRUIK VAN MIJN MATERIAAL>

Ik heb hem gisteren gezegd dat ik er niets op tegen heb als Wereldcontact naar mijn website verwijst (op wat voor manier dan ook). Als foto's van mij worden gebruikt dan verwacht ik alleen dat er een bronvermelding opgenomen wordt.

Voor commercieel gebruik moet eerst contact met me opgenomen worden.

Overigens denk ik dat als iemand de foto's zou willen gebruiken, het toch beter is de bewuste foto even bij me op te vragen aangezien ik ze op het Internet alleen met een verkleining van 50% weergeef. Anders gezegd: als je het echt wil gebruiken, bijvoorbeeld wilt afdrukken dan kan je beter het origineel gebruiken en die staan niet op het Internet.

Met een mail-tje naar "verzoek_gebruik_foto@khoe.net" kunnen foto's worden opgevraagd. Deelnemers aan deze reis en Wereldcontact krijgen de desbetreffende foto dan opgestuurd.

</GEBRUIK VAN MIJN MATERIAAL>

Ik zit een tijdje in de badkamer te tikken en besluit maar een verhaaltje te maken over het Internetgebruik op reis in Nieuw-Zeeland (op zich niet zo hel verschillend met andere landen).

Om 5:45 uur staan we op. Ik heb intussen nog wat, al was het zeer onrustig, geslapen. Ontbijt om 7:15 uur, dus ik heb tijd genoeg om uitgebreid te PL-en met Bert. Ik raad hem aan om de Sambar FTP te activeren en de WarFTPd te de-activeren. Bert is wat ziekjes, maar het verslag van gisteren staat toch al op de website. Mooi.

Er is weer geen vers fruit, maar verder is het een standaard maaltijd. Nog even terug naar de kamer en dan uitchecken. De rekening bedraagt NZ$1.50 en dat klopt. Nou ja, klopt. Het blijft natuurlijk belachelijk om ook maar iets berekend te krijgen voor een gratis nummer.

In Manapouri halen we de lunchpakketten op. We vertrekken per catamaran over Lake Manapoeri. Na een klein uur varen komen we aan in West Arm.

Ik rijd naar Deep Cove in bus #3 (met Steve Jelle en Oeke, ma zit in de andere bus). Het is een speciale bus die beter geschikt is om steile hellingen te nemen. We maken een fotostop en dan zijn we bij de volgende boot. Weer een catamaran.

De tocht over de Doubtful Sound is een schitterende ervaring. In de eerste plaats is het schitterend weer en in de tweede plaats is de natuur schitterend.

We zien Bottle-nosed dolphins. Ze zijn aan het voeden, maar enkelen laten zich verleiden tot springen door de hekgolf van het schip. Ik mis de actie net, doordat iemand er precies voor gaat staan. Jammer, maar helaas,

Bij de zeeleeuwen op de Shelter Islands in de Tasman Sea heb ik meer geluk, omdat ik helemaal bovenin sta. Ik heb tijd om zowel foto- als video-opnamen te maken. Wat hier ook een machtig gezicht is, zijn de wolken die over zee de monding in drijven. Felix is overigens de hele reis zeer enthousiast omdat het weer zo goed is. Hij heeft meestal stromende regen tijdens deze reis.

De captain ziet een enkele pinguïn maar ik denk dat niemand anders een enkele pinguïn

Schitterende tocht. Waait soms zeer hard. De tocht duurde zo’n drie uur.

De waterkrachtcentrale tussen Lake Te Anau en Lake Manapoeri) ziet er niet groot uit, want er is geen stuwdam. Er wordt gebruik gemaakt van een natuurlijk hoogteverschil van 178 meter tussen de twee meren. Er zijn zeven turbines van 100mW elk. De afvoer van het water gaat via buis van tien kilometer doorsnede.

Momenteel zijn er steeds maximaal vijf turbines in bedrijf. De tweede tunnel, waar men nu mee bezig is (vertraging twaalf maanden) moet alle zeven turbines gaan aandrijven.

De weg hier kost NZ$200 per centimeter. De weg is 23 km lang. Alles wordt per schip aangevoerd. En er moet nogal wat aangevoerd worden, omdat men momenteel bezig is met die tweede tunnel.

In de riviertjes hier zit bruine - en regenboogforel. "Zo groot dat ze naar het meer moeten zwemmen om zich om te draaien", zegt de gids. Er staat hier veel Rata = ironwood = Chrismastree. De bloemen hier zijn meestal wit of crèmekleurig Dit komt waarschijnlijk, omdat er geen inheemse bijen zijn. Zaden zijn eigenlijk altijd door vogels en hagedissen verspreid.

Wat men in Nieuw-Zeeland zeer belangrijk vindt is het terugbrengen van alles in de oorspronkelijke staat. Nu staat er bijvoorbeeld een dorp met barakken voor de werklui. Als de tunnel klaar is dan wordt alles afgebroken en worden de oorspronkelijke inheemse planten en bomen weer geplant. Dit gaat wel lang duren, want de regeneratie zal een jaar of 100-150 in beslag gaan nemen. Net als na een tree avalanche,

Er is hier zeer veel regen Het record is 76 dagen onafgebroken regen. Gemiddeld 200 dagen per jaar valt er hier regen. Nu is men al zeer blij, want het heeft nu al zes dagen achterelkaar niet gerekend. Dat gebeurt niet vaak. In Fiordland regent het tussen de 3,75 en 7 meter per jaar.

We bezoeken de waterkrachtcentrale. Hiertoe rijdt de bus een ruim twee kilometer lange gang in. De centrale ligt zo’n 200 meter onder de grond. Onder de grond ziet elke waterkrachtcentrale er hetzelfde uit. Er is weinig verschil met die ik in de USA heb gezien (of het moet de kleur van de generatoren zijn).

Terug met de catamaran over Lake Manapouri (vertrek 16:45). Het wordt al veel meer een gewone ferryvaart. Na een klein uurtje varen even snel de computer ophalen. Ma begint opeens te roepen dat het kantoor dicht is, maar het kantoor is boven. Wat er beneden is, weet ik niet, maar ik heb de computer ook boven ingeleverd. Ondanks een ontvangstbewijsje gaat alles uitstekend.

Steve haalt snel de bus en dan is het nog twee uur rijden naar Invercargill. Weer vele geslapen onderweg. Echt uitgerust voel ik me echter nog niet. Morgen weer 6, 7 en 8. Dat geldt in ieder geval voor de mensen in groep 1 (waar wij met nog 21 anderen inzitten). De tweede groep kan een uurtje uitslapen. Het verschil heeft te maken met de vliegtuigjes die ons naar Stewart Island moeten brengen.

Felix zit in #36. Wij in #64. Er schijnen veel faxen te zijn. Het is een mooi verzorgd hotel. Het schijnt een hotel van de gemeente te zijn en het wordt gerund door ambtenaren. De winst wordt gebruikt voor openbare werken.

De kamer is ruim en van alle gemakken voorzien. Het toilet zit in een apart kamertje en de badkamer is voorzien van een bovenlicht en een verwarmde handdoekenrek. Het ziet er allemaal ook best schoon uit. Alleen het Internetten is relatief duur: NZ$0.10 per minuut. Niet echt duur, maar ik ben er principieel op tegen geld uit te geven als ik gebruik maak van een gratis nummer.

Het avondeten is weer laat, om 20:45 uur. De bediening is traag, maar het eten uitstekend. De champignonnensoep is uitstekend. Dat geldt ook voor onze steaks (ma neemt ook steak, want ze hebben helemaal geen vis). Het verse fruit met ongesuikerde yoghurt is ook uitstekend.

Moe, moe en moe. Toch even kijken of we de camera van Maja (JVC GR-DV9, denk ik) kunnen aansluiten op mijn Vaio. Nee, dus. Geeft precies hetzelfde aan als mijn “oude” JVC (hardwarematig wordt de camera herkend, maar softwarematig niet). Daarna naar bed. Ik val bijna meteen in een diepe slaap.