Donderdag 22 februari 2001

Om een uur of vijf word ik wakker. Ma is al een tijdje wakker. Ze heeft gedroomd: Rutger en Isabelle waren al kleuter en ma heeft ze niet zien opgroeien. Maf. We vallen allebei in slaap en ik word rond 6:30 uur weer wakker. Nog steeds slaperig, maar ik sta toch maar op. Wie weet is er iets van een zonsopkomst te zien. Ik heb overigens uitstekend geslapen!

Ja, dus. Niet de zonsopkomst zelf, maar wel mooi gekleurde wolken boven de bergen en het meer. Schitterend! Ik neem weer veel te veel foto's (ik geloof dat ik op een kleine 1.900 foto's zit, goed voor een kleine gigabyte ... ach ja, daar heb je een digitale camera voor).

Ik heb net geen goed uitzicht vanuit de kamer, dus ik wil zo snel als mogelijk naar buiten. Helaas lukt me dat niet direct Via het restaurant kom ik niet op de plek waar ik wil zijn. Het blijkt dat ik via de 7de moet gaan. Door de vorm van het hotel (het ligt tegen een heuvel aan), is het niet mogelijk om in een keer van de lobby naar de 10de verdieping te gaan met de lift. Je moet op de vijfde (zesde kan ook, hoor) overstappen en dan een gang door naar de andere lift. Dan kan je verder. Op de zesde is het restaurant, dus daar kan je eter niet overstappen.

Net iets voor achten (volgens de klok van het restaurant, die op de kamer geeft al na achten aan) zijn we bij het restaurant. we zijn er als eersten, maar worden op de voet gevolgd door Henk en Hilde. Er zijn geen theelepeltjes en met de koffie gaat het ook niet helemaal goed. De serveerster geeft Henk, Hilde en Rie koffie, maar slaat mij over. "Miss, miss!", roep ik dan maar. Met een rood hoofd komt ze terug.

Geen slechte selectie van fruit: meerdere soorten meloen, ananas (vers en lekker), twee soorten druiven en sinaasappel. Er was zelfs kiwi.

Na het eten eerst maar even naar beneden om over de rekening te praten. Ik tref het. Ene Scott helpt me en hij pakt meteen het beloverzicht erbij. Ik geef aan dat ik niet bestrijd dat ik gebeld heb, maar dat ik gisteravond drie keer gebeld heb en dat de eerste twee keer juist bedoeld waren om te bepalne wat de kosten waren. En van de eerste twee keer werd gezegd dat er geen kosten van waren. Scott bestudeert het overzicht en ziet dat het een gratis Internet-nummer is. Hij doet niet moeilijk en zegt dat het bedrag wordt geschrapt. Mooi. Scheelt weer ruim NZ$36.00.

Als ik aangeef vanochtend nog wel te willen Internetten zet Scott dat dat aan de balie kan, of anders in de lobby hier om de hoek.

Eerst terug naar de kamer. Tandenpoetsen en de koffers dichtmaken. Ik spreek af dat ik uiterlijk om 10:45 uur op de kamer terug ben.

Dan naar beneden. Ik stel eerst alles links op. Daar kan ik echter geen power socket vinden, dus verhuis ik- na toerstemming gevraagd te hebben- naar de rechterkant. Daar krijg ik de verbinding niet aan de praat. "Line busy". Ook als ik het nummer handmatig draai dan lukt het niet mijn provider te bellen.

Dan maar naar de balie. Ik word zeer prettig geholpen. Eerst door een meisje dat mijn notebook aansluit op een betaalapparaat.) Als ik aangeef, wordt Scott erbij gehaald en inderdaad moet er een ander stekkertje in de computer worden gestoken. Ik sta bijna een uur aan de balie om het verslag van gisteren te versturen. Terwijl ik bezig ben laat ik wat foto's zien aan Scott (die zeer geďnteresseerd is), Felix, Ria en Riet. Ik laat Henk ook nog even een foto maken.

Scott gebruikt zelf Windows 2000 Advanced Server (privé of voor het hotel?) en weet goed waar hij het over heeft. Wat doet hij in hemelsnaam in een hotel? Ik heb in ieder geval geluk dat ik juist hem heb getroffen.

Ge-PL-d met Bert, Willem, Inge, Wendy en Rob P. van het werk. Volle bak, dus. Paul is er helaas niet meer, dus ik stuur hem maar een mail-tje. Zelf ben ik alleen te druk bezig met de mensen om me heen. Scott is overigens, net als Steve de chauffeur Aziatische nieuwsgierig: hij wil weten hoeveel alles nu kost. Hij schrikt wel een beetje van de bedragen.

Na een uur ben ik klaar en ga ik naar de kamer. Ma heeft de koffers al buiten gezet en we gaan naar beneden. We gaan eerst naar de 8ste, maar daar is het -op Riet na- helemaal leeg. Dan maar naar de 5de (om naar de lobby te kunnen). We komen daar echter de grote groep tegen die p weg is naar de 8ste. Wij dus weer terug.

We wachten, maar de bus komt maar niet. Even later deelt Felix mee dat het nog niet bekend is wanneer de bus komt (staat nog in de garage) en dat iedereen zijn spullen kan laten staan. Felix en Ria zullen er op passen en zorgen dat het op de bus komt. De groep kan dan, zoals gepland, nog even de stad in.

We laten de spullen dus staan (de koffers staan intussen ook al buiten) en laten de arme Felix en Ria achter. Wij gaan nog even uitchecken en de NZ$36+ die ons gisteren was opgegeven, hoeft inderdaad niet betaald te worden.

Steve vertelt later dat de bus in de garage stond voor een beurt. Dit had eigenlijk na 10.000 kilometer moeten gebeuren en het was nu al 13.000 kilometer (?!) geleden. Het was dus hard nodig. Had het alleen niet beter gepland kunnen worden?

Wij lopen rustig richting het centrum (inderdaad... loopafstand) en ik maak wat foto's. Het centrum vind ik zelf niet veel aan. Als je een winkel hebt gezien dan heb je ze allemaal gezien. Op zich is er hier echter genoeg te doen (rondvaarten, paragliding, parasailing, jetboating, etc.).

We kopen wat te eten en te drinken in een deli en gaan lekker aan het water zitten eten en drinken. Het lijkt nu net even echt vakantie. Op een gegeven moment zien we de bus rondrijden. Aangezien ik nog steeds mijn jasje mis, ga ik snel terug naar het hotel. Een tip: als je naar de 8ste wil dan kan je het beste binnendoor gaan en niet buitenom ;-) Ma hobbelt ver achter me aan.

Bij de bus aangekomen help ik even de handbagage in de bus te zetten en vind ik mijn jasje terug. Gelukkig. Overigens mis ik ook mijn Insight-gids (Felix vraagt later of iemand ht misschien per ongeluk voor zijn/haar exemplaar aan heeft gezien, maar niemand reageert). Het ligt niet in de bus, maar misschien heb ik het toch in een hotel laten liggen. Kan het me op zich niet voorstellen, maar ik ben niet altijd even helder.

Nadat alle bagage weer in de bus staat (Steve doet de koffers liever zelf, zodat hij de zaak goed kan laden - heb al een paar dagen geleden aangeboden om te helpen, maar dat aanbod sloeg hij af) gaan Felix en Ria wat eten en gaan wij lekker aan het water zitten.

Er zijn vandaag geen parasailers of paragliders te zien. Wel paraskiërs (heet dat zo?). En op het kiezelstrand van het meer, Lake Wakatipu, zitten en liggen allerlei mensen te zonnen en te relaxen Wij zitten in de schaduw en de wind maakt het zelfs een beetje fris.

Rond 13:30 uur komt de gehele groep weer binnendruppelen. Wij verhuizen van buiten naar binnen, zodat ik nog een halfuurtje mijn "kleine" Sony-accu kan laden. Je zit dan we een beetje achteraf, maar ik houd liever even oog op mijn lader.

Om 14:00 uur vertrekken. Het is al eerder gebeurd, maar de voorste rij (links, rechts zitten Felix en Ria altijd) is weer leeg. Jelle (en later Oeke) moeten voorin. Ik heb wel eens reizen meegemaakt dat er om die voorste plaats geruzied werd.

Op naar Kingston. Vanaf daar vertrekt de Kingston Flyer. Dit is een oud treintje met een stoomlocomotief (uit 1925) dat in ongeveer 30 minuten naar het eindpunt rijdt. Felix vraagt of ik voor in de locomotief wil. Ik bedank hem, maar ga niet op het aanbod in. Het lijkt me veel te warm, en om naast bloedvlekken nu ook steenkoolvlekken in mijn kleren te krijgen… zo'n grote treinengek ben ik nu ook weer niet. Leendert heeft dit wel altijd willen doen, dus hij gaat voorin.

Het is een leuk tochtje, maar wat een rook produceert dit ding zeg. De rook is soms pikzwart. Kan nooit gezond zijn. Het treintje schudt ook behoorlijk en het is zeer moeilijk om de (gratis) koffie te nuttigen. Om de twee gevulde kopjes bij ma (in een eerste klasse coupe) te krijgen was al een opgave, maar de koffie opdrinken was ook niet makkelijk.

Het was in ieder geval een leuk tochtje en we zaten er als groep bijna alleen in. Er zaten wel wat losse groepjes mensen in, maar at merkte je nauwelijks.

Helaas heb ik het gemist, maar op een gegeven moment kwamen we langs een weiland met koeien en een weiland met schapen. De koeien liepen juist met de trein mee, terwijl de schapen -zeker toen de stoomfluit blies- zich juist uit de voeten maakten. Dat moet een koddig gezicht geweest zijn.

Op het eindpunt aangekomen wachtten er enkele touringcars. De weg terug zat het treintje heel wat voller. Leendert heeft de beproeving goed doorstaan. Hij heeft het erg warm gehad en hij is toch ook wel iets donkerder geworden. Afijn, het was een hele belevenis.

We rijden door Mossburn, deer capital of New Zealand. Hier is men destijds met het fokken van herten begonnen. Ook nu nog is het, het hart van de hertenfokkerij.

Het is nog 35 minuten rijden tot het hotel. Valt mee. Er is hier veel veeteelt. Wat paard, wat koeien, veel hert en heel veel schaap.

Eindelijk dan Lake Anau. Lake Anua is 53 kilometer lang, tien kilometer breed, en 410 meter diep. Het is het een na grootste meer van Nieuw-Zeeland. Om 17:47 rijden we Te Anau binnen. Het is hier 22 graden.

Ik voel me niet echt lekker. Het jeuken wort niet echt minder. Sterker nog. Het wordt weer erger. Ik wil nog even volhouden tot minimaal aanstaande zondag met het nemen van mijn laatste Celestone-kuur, zodat ik er in ieder geval ook iets aan heb tijdens de lange, lange vlucht naar huis. Twijfel of ik op vakantie had moeten gaan? Ja, momenteel weer wel. Echt spijt dat ik besloten heb wel te gaan? Dat weer niet. Het is een schitterende reis, een goede reisleider en een leuke groep.

Felix is lang bezig met het inchecken. Er wordt door de baliemedewerker behoorlijk met de armen gezwaaid. Het hotel zit goed vol en vooral de etenstijden liggen moeilijk. Felix en Ria zitten in 414. Wij zitten in 401. Om 19:45 eten.

Nieuw-Zeeland heeft twee televisiezender: TVNZ1 en TVNZ2. Dat zijn ook de enige twee zenders die in dit hotel zijn te ontvangen. Het beeld is overigens een stuk beter dan in Queenstown, waar we wel drie zender konden ontvangen. Op het Noordereiland en Christchurch had je meestal ook nog CCN en SKY TV. Ach ja, e gaat ook niet naar Nieuw-Zeeland om TV te kijken toch?

Het avondeten was weer uitstekend. De groentesoep (meer een groentesmots was niet echt lekker), maar het buffet ewas uitstekend. Het haalt het niet bij Las Vegas, maar het was ruim afdoende met lam, beef, ham, vis en noem maar op. Er was een saladbar (geen concurrentie voor Sizzler's) en een grote tafel met allerlei gebak. Ik heb het nog wel gefotografeerd voor de thuisblijvers, maar vond het niet de moeite waard om het te publiceren.

Wij zaten aan een tafeltje met Maja en Jaap en het was zeer gezellig. Ik eet weer veel teveel, terwijl ik me toch goed inhoud. Toe in ieder geval vers fruit (wel op siroop) en verder geen gebak. Het zag er wel heerlijk uit.

Als de lichten een voor een uit worden gedaan, stappen we maar op. Het is pas net over negenen. Wat vroeg ... dat zijn we niet gewend.

Ik vraag Leendert nog even langs te komen om een foto van mijn configuratie te maken. De foto's worden op het Flash-kaartje van mijn broer gezet en we pompen ze even over op mijn computer. Jammer van de flits in het scherm, maar verder haarscherp. Daarna maak ik het verslag af, terwijl ma leest (tot een uur of elf).

Rond 23:30 uur begin ik met het verzenden van het verslag naar Nederland. Voor de zekerheid heb ik een tweede keer gebeld met mijn provider, maar de twee testtelefoontjes hebben beide slechts NZ$0.50 gekost. Ik kan dus ook verder met het versturen van foto's van Leendert.

Morgen 6:15, 7:15 en 8:15 uur. We gaan Doubtful Sound bezoeken en dat moet ontzettend mooi zijn. Maja en Jaap hebben de weersverwachting gezien en het zou tot zondag mooi weer zijn... we zullen zien.