Zondag 18 februari 2001

Om 5:30 uur zijn we wakker. Mooi. Meteen de computer aan om nogmaals het verslag van de laatste twee dagen te publiceren. Gisternacht is het niet meer gelukt. Ik kon totaal geen contact krijgen via de telefoonlijn (stekkertje van de telefoon in de computer gestoken). Allerlei instellingen geprobeerd en het breekt me op dat ik nog zo weinig ervaring heb met Windows 2000 Professional (die 13 keer stabieler gaat overigens niet op voor Explorer, Bert).

Het lukt nog steeds niet. Eerst mijn tea tree-olie bad maar eens nemen. Nog een keer proberen. Nu ontdek ik een echt RJ45-MODEM stekkertje achter een kastje. Inbellen lukt echter nog steeds niet. Het blijkt dat ik zoveel instellingen heb gewijzigd dat ik het een en ander moet herstellen.

Eindelijk! Contact. Ik begin meteen met het (via ftp) verzenden van het verslag van eergisteren (010216). Intussen heb ik al m'n koffer ingepakt en allerlei andere zaken gedaan. Het is een trage verbinding.

Bert is on-line en we hebben het over de instabiele server en over de LoserTool. Waarschijnlijk onthoudt het de instellingen niet, omdat ik de tekst als laatste toevoeg en dan direct publiceer. Hmmm, vanavond maar proberen.

Eerst ontbijten. Terwijl ik de glazen vul en ma met bakjes fruit rondloopt stopt ma twee eieren in mijn zak om zo op te eten. Helaas, het blijken rauwe eieren te zijn voor de Japanse gasten (later staat er prominent een bordje 'raw eggs' bij). Een serveerster heeft gezien dat andere mensen uit de groep eieren hebben gehaald en komt ze terughalen. Bij mij is echter een van de eieren al in mijn zak kapot gegaan. Ik zet er nog een tandje bij en werk mijn ontbijt nog sneller naar binnen.

Rond 7:00 uur ben ik weer op weg naar de kamer. Ma rekent de NZ$0.70 voor het telefoneren af. Weer op de kamer snel het ei uit mijn zak kiepen, droogdeppen en naar de Internetverbinding kijken. 010216 is over. Mooi. Ik besluit 010217 maar via e-mail te versturen. Dat gaat twee keer zo snel als ftp-en. Het lukt me met tien minuten over om het verslag te mail-en (het moet nog wel door Bert op de server geplaatst worden). Snel inpakken en voorzover ik zo snel kan nagaan, ben ik niets vergeten.

We zijn ruim op tijd bij de bus. Instappen en weg. Het is niet ver naar het station. Onderweg is alles zeer rustig. Niet vreemd op een zondagmorgen. Het is weer opvallend hoe schoon het hier is. Gisteravond, op een zaterdag avond dus, zagen we zelfs nog een vuilniswagen in actie.

We zijn snel bij het station. Het is er 14 graden. Felix haalt de kaartjes en wij maken de het station onveilig. Rond 8:30 uur kunnen we board-en en om 9:00 uur beginnen we te rijden. In onze coupe is het niet vol, maar het schijnt later drukker te gaan worden.

We zitten in de tweede klas (de rijtuigen voor zijn veel ruimer). En het is er weer warm. Ik schrijf mijn verslag en sukkel zo nu en dan in slaap. Ma leest. Felix praat veel over computers. Het is een echte computerenthousiasteling. De bus is overigens over de weg op weg naar Greymouth. Later lees ik dat de route over de weg een stuk sneller is af te leggen dan over het spoor. Nieuw-Zeelanders schijnen sowieso niet gek te zijn op de trein: ze pakken liever de auto, het vliegtuig of zelfs de bus.

Een mooie rit, maar wat lang. Je rijdt dan ook van de oostkust van het Zuidereiland naar de westkust (al is het wel op een smal punt). We stoppen in Rolleston, Darfield, Sheffield, Springfield (mogen we even uit), Mt WhiteBridge, Bealy Bridge, Arthur's Pass (mogen we een tijdje uit), Otita, Jackson, Inchbonnie, Maona, en Brunner.

In het begin is het erg druk in de Viewing Car. Er is maar weinig ruimte en iedereen wil een goed plaatsje. Ik heb vooral last van wat Amerikanen die plaatsen vrijhouden voor elkaar of de hele tijd een plaats blokkeren, zonder anderen enige ruimte te gunnen. Afijn, het zijn vooral oude mannetjes, dus het vrijhouden gaat niet helemaal goed, zodat we wel degelijk onze foto's en video's kunnen maken. Een erg mooi plekje, alleen soms wat koud. En zeer winderig.

Iets over tijd komen we aan. De chauffeur wacht al met de bus. De koffers staan al in het hotel.

Eerst wat eten. Ma en ik zoeken een supermarkt op om wat te eten te kopen, want we hebben uiteraard al wat in de trein gegeten (de bloedsuiker moet natuurlijk tijdig op peil worden gehouden). Het is weer opvallend stil op straat. Greymouth schijnt 8.000 inwoners te hebben, maar als we er twintig zien in de supermarkt dan is het veel. Er is wel een Scouting groep, want er staat een krat waarmee de Scouters blikjes inzamelen.

De rest is blijven eten in de snackbar annex winkel. Er wordt van alles verkocht, waaronder jade. De ruimte doet meteen dienst als een soort jademuseum en er is ook een werkplaats waar jade wordt bewerkt. Hier wordt ons iets verteld over jade. Het zal wel. Wat mij betreft is het een grote souvenirshop met een jadebewerkingswerkplaats en een eethuisje. Makkelijk alles bij elkaar. Mijn inschatting is dat ze zonder toeristen niet kunnen leven.

Felix heeft een verassing. We gaan nog naar de Pancakes and blowholes. Dit schijnt een heel bekend stukje kust te zijn. Het is een uur rijden er naar toe. Aanvankelijk denk ik: waarom gaan we niet meteen naar het hotel. Ik ben namelijk doodmoe (ik slaap een groot deel van de heenweg). Als we er eenmaal zijn en rondlopen ben ik zeer blij met dit extraatje.

Het is echt weer iets dat je met eigen ogen moet zien. Het is een stuk ruige kust, waar de golven mooie gaten in geslagen hebben. Zeker met vloed (dat is het nu niet) zal het waarschijnlijk een indrukwekkend gezicht om de golven tegen de kust kapot te zien staan (al dan niet via de blowholes). De pancakes zijn de gelaagde rotsen: het lijkt wel alsof er, zoals een stapel pannenkoeken steeds schijfjes rots op elkaar zijn gelegd.

Dan eindelijk naar het hotel. Op de terugweg proberen Leendert en ik respectievelijk te filmen en te fotograferen vanaf de achterbank. Dat lukt voor geen meter. Op een gegeven moment geven we het maar op en blijven even praten. Dan roept Jaap en/of Maja dat het nu echt mooi is. Voordat wij ons omgedraaid hebben en de camera aan hebben gezet is het moment voorbij. Maja kan niet meer ophouden met lachen.

Bij het hotel aangekomen krijgen we de sleutel. Ma en ik hebben kamer 61. Felix zit op 64. Felix moet eerst met Harm naar een arts. Harm blijkt ook diabeet te zijn en heeft last van een huiduitslag.

Om 18:25 uur gaat het brandalarm (het duurt even voordat wij het ons realiseren). We schieten snel wat kleren aan, want ma heft zich net gedoucht en ik zou net mijn tea tree-olie bad nemen. We worden snel geëvacueerd. Felix is nog niet terug, maar Ria is een goede vervangster!

Binnen drie minuten is de brandweer er. Binnen vijf minuten staat de tweede wagen voor de deur. Heel netjes. Het blijkt een vals alarm te zijn geweest, en we kunnen dan ook snel weer naar binnen. Niemand van onze groep heeft camera's bij zich. Niet dat er zoveel te zien was, maar een brandweerwagen is altijd leuk om te fotograferen.

We zetten de was in de wasmachine van de guest laundry (NZ$2 voor het wassen en hetzelfde bedrag voor het drogen). Het wassen was nodig omdat mijn kleren nog steeds onder het bloed zitten en mijn ei-jasje ook gewassen moest. Daarna kan ik dan eindelijk in bad en heb ik alle foto's naar mijn computer gekopieerd.

Het eten is weer goed. Ma neemt geen soep vooraf, ik wel (maissoep). Als hoofdgerecht neemt ma de vis en ik het lam. Beide nemen we er sla bij (het alternatief was groente in een bakje van bladerdeeg!). Ma vraagt en krijgt vers fruit als toetje (wel met een toef slagroom, dat ze laat staan). Ik neem een pavlova. Ik vind pavlova nog steeds niet echt super lekker.

Het fotograferen van de zonsondergang gaat niet door. Het eten duurt weer te lang (en is waarschijnlijk ook verlaat door het brandalarm). Rond 21:30 uur gaan we naar de kamer en begin ik aan het verslag. Er zijn veel foto's uit te zoeken (heb er vandaag meer dan 200 gemaakt - veel zijn mislukt). En veel geschreven heb ik nog niet.

Hoe duur de Internetverbinding wordt, weet ik nog niet. Ik ga zo eerst wat mail-tjes versturen (en ophalen) en dan vraag ik de receptie op te geven wat ik aan kosten heb. Met een beetje mazzel (alleen hotelcharge) kan ik vanavond dit verslag nog verzenden en kan ik de foto's van Leendert naar zijn mailbox versturen.

Morgen weer 6, 7 en 8.