Zaterdag 17 februari 2001

Iets voor 5:30 uur zijn we beiden al wakker. Ma heeft niet slecht geslapen, maar haar ogen prikken nog steeds. Douchen en in bad (gebruik nog steeds de tea tree-olie). Ik heb ook goed geslapen. Vanaf ongeveer 0:30 uur.

Koffers inpakken en de kamer af. VEEL TE WARM! Nieuw-Zeeland is, ik ben geen kenner, een goede gastronomische ervaring. Maar de temperatuurregeling op de kamers is een ramp. Nog geen echte uitzondering gehad (misschien op Auckland na).

Rond 6:30 uur zijn we bij de receptie, maar we mogen nog niet ontbijten. Op zich geen grote ramp, want het is hier stukken koeler dan op de kamer. Overigens, geeft iedereen er last van. En ik heb nu weer wat tijd om mijn verslag bij te werken.

Ontbijt (late lunch, dus er moet weer wat mee). Nog even naar de kamer en voor achten vertrekken we. Vlak voor vertrek komt de manager van het hotel nog even de bus in om iedereen een snoepje te geven. Een leuk gebaar.

Ik heb nog even met Steve de chauffeur gepraat. Hij vertelt dat hij normaal gesproken al om 5:30 uur opstaat en vandaag dus kon uitslapen Gelukkig maar, want het was gisteren voor hem ook laat geworden. Normaal gesproken gaat hij om 21:30 uur al naar bed. Als ik vertel dat ik normaal om 5:30 uur de deur uitga, is hij toch wel even stil.

Vandaag over de '1' naar Kaikoura. Als het weer meezit (hier ziet er zeer goed uit, licht tot redelijk bewolkt en een waterig zonnetje - lekker koel). We rijden hier echt door wine country. We rijden langs het wijnhuis Montana, de grootste van Nieuw-Zeeland.

Ongeveer 14% van de Nieuw-Zeelanders is Maorisch. Een schapenscheerder krijgt TNZ$0.85 per geschoren schaap. Het record is 700 per dag. Wol kost ongeveer drie kilogram per schaap bij ongeveer NZ$3.10 per kilogram.

De weg kronkelt zich als een zwarte slang door het dorre land. Op een gegeven moment rijden we over een brug, die we delen met het spoor. Op een gegeven moment rijden we langs de kust. Het weer is alweer slechter geworden. Hopelijk gaan we wel varen.

Veel brandschade Er zijn grote branden geweest, het is dan ook al lang droog. Voor sommige eucalypta-soorten zijn de branden nodig, want alleen dan worden de zaden rijp.

Op de weg naar Kaikoura ("Eten van kreeft") zien we eetwagentjes die kreeft verkopen. We maken ook een zeehondenfotostop. Een van de redenen om naar dit land te gaan. Schitterend! Je zou haast vergeten dat we op weg zijn om walvissen te gaan kijken. Mijn dag is eigenlijk al goed. Vooral het poeltje met de kleine zeehondjes is zeer leuk om te zien.

Een deel van de handbagage zit nu in de kofferruimte en alleen de mensen die geen "paartje", vormen kunnen op een bank voor zichzelf zitten. Ma slaapt weer. Ik dut ook een beetje. De bus is echt een stuk kleiner, maar het past net.

Iets voor tienen rijden we Kaikoura binnen. Als het goed is eerst een koffie- en pitsstop. Pas sinds 1987 wordt er hier overigens aan whale watching gedaan. Sindsdien is dit product ontzettend gegroeid. Vanaf 1989 is het een full-time bezigheid. Uniek (wat mij betreft): het bedrijf geeft een refund tot 80% van het tourbedrag als er geen walvissen worden gezien!

.

In Kaikoura stoppen we bij het gebouw van Whale Watch. Hier kan je wat eten, kan je souvenirs kopen, boek je en tochtje en kan je naar het toilet. Voor de zekerheid laad ik mijn eerste camerabatterij weer op. Om 11:00 uur krijgen we veiligheidsfilmpje te zien en daarna wordt er door het bedrijf Whale Watch een groepsfoto genomen. Ik vraag meteen maar of de fotografe een foto met mijn camera wil maken: ze doet het ook nog! Het lukt haar twee keer niet om een foto te maken. Driemaal is scheepsrecht! Daarna met onze eigen bus naar de boot.

Het is een catamaran. Men maakt gebruik van moderne apparatuur om de walvissen op te sporen. Bijvoorbeeld de directionele hydrofoon (5 kilometer bereik), GPS, en daarnaast uiteraard de informatie van andere captains.

Een groepslid is niet mee en er zijn een stuk of vier mensen die toch misselijk worden. Ik eet gewoon mijn lunch op tijdens het varen. Heerlijk. We moeten zitten als we varen en soms kan er langs de reling gestaan worden. Soms ook weer niet (afhankelijk van de snelheid waarmee gevaren wordt). Er wordt duidelijk aangegeven wanneer je op het bovendek mag.

We zien twee potvissen (na de eerste was mijn dag eigenlijk al geslaagd). Schitterend. Vooral natuurlijk het moment dat de potvis duikt en de staart in de lucht wordt gestoken. Mijn opnamen zijn niet supergoed, maar het staat er allemaal wel op. Ik ben overigens zeer tevreden met mijn camera!

Postvissen houden een aantal records: 3195 meter diep, 2:17 uur duiken. Naast de potvissen zien we zeehonden, allerlei vogels -waaronder albatrossen (spanwijdte tot ruim drie meter) en een grote zwaardvis. Wat een tour!

Lunch tussen 14:00 en 15:00 uur (wij hadden aan boord de in Kaikoura gekochte sandwiches al gegeten). Tot mijn schrik mis ik mijn HP-tje. Het zit niet meer in mijn zak en ik heb het voor het laatst gebruikt op de boot. Ik ga nog even in de bus zoeken en als ik het niet vind vraag ik Steve hoe ik het bedrijf Whale Watch kan bellen. Hij geeft meteen zijn GSM en draait het nummer. In gesprek.

Het is een 0800-nummer, dus we wandelen de hoofdstraat af en bellen vanuit een cel. Ik krijg Stewart aan de lijn en doe mijn verhaal. Aangezien de desbetreffende boot momenteel niet te bereiken is, bel ik een kwartiertje later terug. Op dat moment krijg ik te horen dat er pas na vijf uur meer nieuws is, want de boot is dan pas weer terug.

Als de chauffeur weer bij de bus terug is, ga ik nog eens kijken. En ja, hoor. Op z'n kant ligt ie er toch. Gelukkig! Ik bel met het GSM-toestel van de chauffeur even naar Whale Watch om te zeggen dat ze niet verder hoeven te zoeken. Pfff, wat een opluchting. Het is een oud apparaatje, dus materieel zou er geen schade zijn. Mijn verslagen van vandaag en gisteren staan er echter wel op, en om dat opnieuw te moeten schrijven. Dat lukt dus niet.

Leendert komt, als we weer verder rijden, bij mij zitten en ma verhuist tijdelijk even naar de achterbank (blijkt later niet te bevallen), zodat we de foto's van Leendert op de PC kunnen zetten. Het duurt even, maar het lukt deze keer wel (slechts een spontane reboot).

Ik geloof dat ik bezig ben wat mensen te bekeren tot de digitale fotografie. En Felix is zeer enthousiast over datgene wat ik met Internet onderweg doe. Mijn computer is een groot deel van de reis achter in de bus geweest, zodat ze daar de foto's van Leendert konden bekijken.

Rond 18:00 uur zijn we eindelijk op de kamer (2012). Felix zit in 1702. We hebben deze keer haast, want ma wil Coby zo snel als mogelijk bellen. Hopelijk kan ze mee-eten. Het telefoonnummer dat we van haar hebben klopt niet helemaal. Gelukkig is er een telefoonboek in de kamer.

Helaas, ze blijkt net aan het eten te zijn. We spreken af dat ze om 20:00 uur aanschuift. Ma belt Felix en vertelt over de plannen.

Douchen, baden en werken aan de verslagen van gisteren en vandaag. Intussen ook mijn provider gebeld (proeftelefoontje). Er is geen aparte MODEM-aansluiting. De kamer is overigens mooi en er is een werkende airco! Mooie en schone badkamer. Er is zelfs een mogelijkheid een minder-valide medemens te wassen. Dit is een hotel waar ik wel in verblijven vlak voor het vertrek naar Nederland (de laatste nacht zitten we ook in dit hotel in Christchurch).

Beneden ga ik naar de balie om de rekening te controleren Er staat NZ$0.70 open. Dit is het lokale telefoontje van ma. Mijn telefoontje naar mijn provider is niet geregistreerd. Mooi.

Ik geef meteen een briefje aan de frontdesk af, zodat Coby wordt verwacht en zodat ze haar kunnen doorverwijzen. Bij de tafel aangekomen blijkt dat Felix geregeld heeft dat er aan het hoofd van een van de tafels een plaats vrij is voor Coby. Ma en ik kunnen dan tegenover elkaar "naast" haar zitten. Alweer klasse.

Iedereen krijgt hetzelfde voorgerecht. Iets met turkey en wat groenten, waaronder lof. Als hoofdgerecht hebben we keus tussen vis (grouper) en beef. De beef is weer uitstekend. Heerlijk mals. Er zit wat aardappelpuree en groente bij. Als laatste een toetje (vers fruit en een bolletje ijs). Ook lekker.

Opvallend is de snelheid waarmee alles wordt geserveerd. Zo kan het dus ook. Vreemd is wel dat de obers niet weten wie wat heeft besteld. En ik moet heel lang op mijn water wachten. Ze zijn hier zo snel dat ze al komen afrekenen voordat de mensen klaar zijn met het toetje.

Coby komt pas binnen als wij net klaar zijn met eten. We gaan dus maar naar de kamer om rustig te praten. Ik zet water op voor de koffie en ma en Coby gaan kletsen. We kijken ook nog even naar de foto's van Rutger en Isabelle. Rond 22:00 uur gaat ze weer weg (morgen weer vroeg op) en we spreken af dat we donderdag 1 maart proberen haar tussen 10:00 en 12:00 te bereiken, zodat wij haar thuis kunnen bezoeken.

Als Coby de draaideur van het hotel uitloopt komen Felix en Ria net binnen. Het is Felix nog niet gelukt mijn site te benaderen. Benieuwd wat er mis is gegaan. Zou mijn server hangen?

We spreken ook nog het tweede bezoek aan Christchurch door. Felix kijkt morgen wat voor ruimte er is op 1 maart. Wat een service weer! We willen eigenlijk ook niet de City Tour, etc. missen. We zullen zien.

Ik ben nog tot een uur of twaalf bezig met de verslagen. Hopelijk lukt het vandaag nog!

Morgen is het schema: 6, 7 en 8. Morgen met de Tranz Alpine Express van Christchurch naar Greymouth. Reisduur vier uur en 25 minuten. Afstand rond de 250 kilometer.