Vrijdag 16 februari 2001

Om 5:37 uur word ik wakker van ma. We hadden wel wekkertjes gezet, maar we zijn er of doorheen geslapen of ze zijn niet afgegaan. Computer aan en inloggen. Ik ben nu ruim zestien uur on-line geweest (alleen in Auckland en Wellington) en heb 16,8MB ge-download en 49,15MB ge-upload.

De expositie over de geëmigreerde Nederlanders is onder andere door Chello gesponsord Kunnen ze hun geld niet beter gebruiken? Er staat niet bij hoeveel ze hebben bijgedragen, maar een betere mailserver of een extra newsserver is nooit weg.

Het is ma opgevallen dat de vensterbanken van de woonhuizen zo leeg zijn. Inderdaad slechts bij hoge uitzondering staat er iets op de vensterbank en slechts in een enkel geval staan er planten.

Het lijkt wel of we steeds later gaan eten (in ieder geval, steeds later klaar). Vervelend. Niet alleen vermoeiend, zeker als je de volgende dag vroeg weg moet en als je 's avonds nog aan het verslag wil werken ;-)

Om 7:00 uur ontbijt en het personeel is nog niet klaar met alles klaarzetten. Het is ook meteen druk. Wij zijn gelukkig een van de eersten, maar andere mensen kunnen niet meer zitten. We zitten een beetje uit de route van het personeel (ma door meteen af op het eerste tweepersoonstafeltje dat ze tegenkwam; ik had wel bij de groep willen zitten en langs onze plaats staan in het begin alle mensen in een lange rij te wachten - gezellig hoor) en als ik drie keer om toast heb gevraagd zonder het te krijgen, raak ik toch wel een beetje geïrriteerd. Ik vraag ook om een banaan, maar helaas. Die hebben ze niet.

Nog even naar de kamer voor een laatste check. Ruim voor achten zijn we, net als de rest van de groep, beneden. We vertrekken echter pas rond 8:30 uur in plaats van 8:00 uur. De koffers zouden namelijk om 7:30 uur opgehaald worden, maar dat is nog steeds niet gebeurd. We gaan op hoop van zegen weg.

Om 8:38 uur zijn we bij de boot. Onderweg heeft Wout Ken bedankt voor bewezen diensten en krijgt hij zijn sok met fooi (als het goed is een paar honderd Nieuw-Zeelandse dollars). Op de valreep rijdt hij nog bijna tegen een auto (of eigenlijk: een auto tegen zijn bus). Het gaat net goed, ook al omdat Felix wel oplet.

Het is erg druk in de vertrekhal. En warm. In het foldertje had ik al gelezen dat er een paar honderd op de InterIslander zouden kunnen. Zo te zien komt de boot wel vol. Felix is intussen druk bezig met het halen van de tickets en het regelen van de koffers. Het is nu 9:00 en board-en zal zo wel starten. Ik meen op te vangen dat de koffers op dit moment onderweg zijn.

Ma is een van de weinigen die kan zitten. Ze is moe en een beetje depressief van haar hoge suiker (op de een of andere manier houd ik 'm stabiel). Gisteren heb ik haar sla moeten snijden, want de bak waarin de sla zat was veel te hoog voor haar. Het is nu wel jammer dat de touringcar geen eigen toilet heeft.

Eindelijk board-en, en omdat Felix toch niet zonder de bagage wil, blijven we in de vertrekhal staan (en zitten). De volgende boot gaat overigens pas weer om 14:30 uur. We hebben de "Arahura" ('Pathway to Dawn'). Deze boot kan, net als haar zusterschip de Aratere, 266 passagiers meenemen.

Om 9:45 uur worden er nog steeds auto's en fietsen en auto's geladen. De motoren zijn intussen al een tijdje aan en er klinken allerlei geluidssignalen. De loadingcrew staat een beetje voor zich uit te staren.

Ah, er wordt iets omgeroepen. We gaan zo vertrekken: geen mooi weer maar een kalme zee. Er volgt een safety announcements. Bij alarm naar de dichtstbijzijnde deur met groen noord en witte 'O's aan weerzijden. Daar krijg je je life jacket. Tenslotte een bericht over wat je aan boord kan kopen en wat er op het Zuidereiland zoal te doen is (in ieder geval in het noorden). ETA 12:45 uur (met vijftien minuten vertraging vertrokken).

Het schip rolt traag. Het is helaas te mistig om mooie foto's of videofragmenten te maken. Ach ja, je kan niet alles hebben. Als het boottochtje in Kaikoura maar goed gaat, want daar moeten we walvissen kunnen zien.

Het lukt eindelijk om de foto’s van Leendert op het scherm te toveren. Ik installeer nu de gisteren (of was het intussen eergisteren) seriële -RS-232C- programmatuur voor de Canon en opeens wordt de USB-software geladen. Ik snap er niets van, maar het werkt. Wat ik al verwachtte klopt. Leendert fotografeert op 640 x 480. Vandaar dat hij ruim 200 foto's kan nemen (ik fotografeer op 1100-nogwat x 800-nogwat. De foto's worden ergens uit een tijdelijke directory geplaatst. Maf. We stoppen echter, omdat het zo langzamerhand tijd wordt om weer te gaan fotograferen, want we naderen Picton. Leendert zal in ieder geval zijn geheugenkaartjes niet wissen, totdat we precies snappen wat het programma van Canon precies doet.

Het is een rustige overtocht geweest en het weer wordt steeds beter.

De groep splitst zich in tweeën: 22 Reizigers gaan een stukje lopen en de rest moet zich maar zien te vermaken. Wij gaan in drie busjes (even een stop om water te kopen - Felix informeert hoe het met mijn allergie gaat - de eerstvolgende gelegenheid om naar een arts te gaan is Christchurch, daarna Dunedin) naar Anakiwa (circa 30 kilometer verder) om een stukje van de Queen Charlotte Track te lopen. Eindpunt is Davis Bay (was dit nu moordenaarsbaai... dacht het eigenlijk niet, maar ik vang zoiets wel op).

Onze gidsen zijn Hamish en Juliet (beide echte Kiwi). Het is niet zwaar en het is redelijk koel in het bos. Onderweg krijgen we zo nu en dan wat uitleg maar alle die plantennamen en bijbehorende bladeren kan ik niet onthouden. Het kip-en-het-kuiken varen is wel grappig (spore groeit op moederplant en plantje valt dan op de grond) evenals bushwackers toiletpapier.

Bij Davis Bay stoppen we even. Een pitsstop (ik drink ontzettend veel), wat eten (het is alweer rond 15:00 uur), wat foto's en dan terug. Terug in het busje en weer snel naar Picton want de achterblijvers wachten op ons. Ik praat redelijk veel met Hamish en Juliet, en ik geef ze het adres van mijn website en ik beloof ze de foto van hun tweeën op het Internet te zetten.

Zowel op de heen- als terugweg val ik in het busje steeds in slaap. Had natuurlijk ook slecht geslapen.

De nieuwe chauffeur heet Steve. Hij komt uit Auckland. De bus is een stuk kleiner dan die op het Noordereiland. Zo te zien passen we er net in. De bus is wel ietsje comfortabeler met een netje in de stoel. De stoel is nog verstelbaar ook. En er zijn voetsteunen, al kan je ze niet opklappen.

Om 17:30 uur zijn we in Blenheim. Ik zie een "Chinese and Fish & Chips"; leuke combinatie en een drive-through liquor store. Da's makkelijk als je dronken bent hoef je niet eens meer de auto uit om aan te vullen.

Even later zijn we bij het hotel. Wij hebben kamer 753 op de tweede verdieping. Het ziet er netjes uit, al zou ik dit tapijt nooit zelf uitgekozen hebben. We hebben drie kwartier om ons op te frissen. De koffers staan gelukkig al op de kamer. Dat scheelt behoorlijk! Vanavond 18:45 uur naar een winery.(Hunters Vitners restaurant).

Net tijd om te baden (wel klein bad) en te douchen. Het is wel weer snikheet op de kamer. Er staat een fan, maar dat helpt weinig. Verder lijkt overal aan gedacht: zo is er een knop waarmee je 's nachts de koelkast kan uitzetten (maakt blijkbaar veel lawaai), is er een aparte aansluiting voor Internet-toegang (10 cent per minuut) en kan ik met een beetje gepiel mijn computer in een loze ruimte onder de TV-tafel kwijt. In de badkamer hangen dispensers voor zeep en shampoo (en er waren ook nog losse zeepjes - lekker voor tussen de kleren). Er zijn ook aparte zeepbakjes voor als je baadt of douchet.

Ik bel even met het normale toestel het nummer van de provider en houd de verbinding een seconde of 20 open.

We zijn toch nog ruim op tijd bij de bus. Ik kan zelfs nog langs de receptie om te informeren wat er op mijn charge account staat. Het blijkt NZ$1 te zijn. De receptioniste snapt er niets van, omdat het wel een gratis nummer is. Ik houd me maar een beetje voor de domme en ze haalt het bedrag weer van de rekening.

Terwijl we op de bus wachten laad ik mijn accu in de gang op. Ma vindt het uiteraard niets, maar ik heb nu weer genoeg voor de hele avond! Het is nog steeds een beetje zonnig en het is eigenlijk best wel een grappig gezicht: iedereen probeert in de schaduw te staan (de meesten naast elkaar tegen een schutting aan),

Het is een kort ritje naar de winery. Eerst een voorafje (ma neemt de seafood chowder, ik de tomatensoep). Daarna een barbecue-buffet, een toetje en tenslotte koffie of thee.

De tomatensoep is heerlijk, enigszins gebonden en zoet en zuur tegelijk. De seafood chowder is ook lekker, maar ma eet het niet op. Teveel zetmeel. Het buffet is weer erg overdadig: lam, hert (als worst en als saté), varken, kip en beef. Er is kreeft, allerlei salades en zelfs iets vegetarisch. Zeer verzorgd. Ik neem een groot aantal foto's om te laten zien hoe "slecht" we het hebben. Tijdens het fotograferen maak ik een praatje met de serveerster en vertaal ik, indien nodig, wat de pot schaft. Als bedankje krijg ik, als ik eindelijk –als laatste- zelf mijn eten ophaal, extra kreeft. Heerlijk, smelt gewoon op de tong (wel vet, er is zeer veel boter gebruikt). Ik eet weer veel te veel. Ma houdt zich wel beter in.

Het toetje laat lang op zich wachten. De chauffeur en enkele medereizigers vallen bijna in slaap (de chauffeur vertelt me de volgende dag dat hij normaal gesproken uiterlijk om 21:30 uur naar bed gaat). Het toetje (passion fruit brulee) is zeeeeeer lekker, maar veel te zoet. Ik schraap de karamel eraf, maar kan niet ophouden met eten.

Nog even thee en koffie en we gaan weer. Ma heeft weer een aantal suikerstaafjes weten te bemachtigen voor haar verzameling. Gisteren heeft ze er ook een aantal weten te verzamelen.

We komen rond een uur of elf in onze veel te warme kamer terug. Nog even de foto's uit de camera overzetten en de accu's te laden zetten. Vervolgens nog een tea tree-olie bad en heel; even aan het verslag werken. Ik ben te moe. Ik ga rond 0:30 uur slapen.

Morgen is het schema weer: 6, 7 en 8-uur.