Donderdag 15 februari 2001

Om 5:30 uur loopt ma rond. Ze heeft kramp. Op zich te verwachten na die wandeltocht van gisteren. En ze is gewend veel kiwi te eten. Deze vrucht is echter niet overdadig aanwezig in de hotels. We (ik in ieder geval) vallen weer in slaap en om 7:00 uur staan we op. Lekker laat!

Douchen, insmeren met amandelolie en tea tree-olie en de sleutel van de guest laundry halen (er staat nog steeds niets op mijn charge account, dat gaat goed). De computer staat nog aan en ik start PL. Paul en Bert zijn in de lucht. Paul komt bijna meteen binnen.

Ge-PL-d met Paul, Bert, Wendy en Willem. Wat is PL toch leuk, en die twaalf uur tijdverschil komt juist goed uit. Op zich over khoetjes en khalfjes gepraat. Ook een heel klein beetje over het werk, maar dat wordt door de mensen in Nederland meteen afgekapt. Beetje nachtvorst in Noord-Holland, heldere hemel. Overdag een zonnetje. Zes à zeven graden overdag.

Er draait al een was in de guest laundry. We laten de was staan en gaan eerst maar ontbijten. Niet heel veel keus, maar dat is wel goed. Weer geen boterhamvlees en/of kaas, dus ik neem maar wat scrambled egg, sausage en wat fruit.

Terug in de guest laundry is er een andere was ingezet. Ma besluit maar te wachten. Ik haal haar boek en bril en bel de receptie voor een stoel. Wordt nog gebracht ook. Heerlijk dit leventje ;-)

Als we onze was erin doen komen Felix en Ria binnen. Het was hun was die we er net uit hebben gehaald. Terwijl wij wassen, gebruiken zij de droger. Er is helaas maar een wasmachine en maar een droger. Op zich is het vreemd dat ze überhaupt zoiets hebben, want er is ook een paid laundry service. Afijn, het wassen gaat ongeveer in een half uur. Het drogen (in de droger) duurt wat langer.

Ria blijft kletsen, terwijl ze op haar was wacht. Ze begint nog even over mijn medische toestand. Dergelijke allergie is geen onbekende binnen haar gezin. Ik zit de grootste deel van de tijd op de kamer om wat spulletjes op te ruimen en te Internetten. Het lukt me zelfs in die tijd om de filmpjes van gisteren te selecteren en op de computer te zetten.

Ma is zo slim om even iets te eten (het is alweer rond 10:30 uur), maar ik vergeet dat. We gaan naar buiten en ik loop wat in de haven rond. Ma gaat ergens op een muurtje zitten. Lekker in de zon. Op een gegeven moment word ik plotseling slap. Vergeten te eten, realiseer ik me opeens. Maar terug naar de kamer.

Het grote voordeel is dat ik nu al mijn filmpjes kan genereren. Op zich heb ik het verslag van de 14de af. Alleen het routekaartje geeft problemen in de LoserTool (de routekaart kan niet aangemaakt worden). Jammer. Ik heb overigens, precies zoals verzocht, een nieuwe versie van de LoserTool ontvangen (Nieuw-Zeeland wordt nu als het goed is in de samenvatting goed geschreven). Vanavond publiceren.

We eten wat (wat brood en de yoghurt van gisteren) en iets voor enen gaan we naar beneden. De computer wordt afgegeven (ze vinden het teveel moeite om het in de kluis te leggen). Daarna gaan we lekker in de lobby zitten. Het is hier een stuk lekkerder (koeler) dan in de kamer, dus... Vanaf een uur of een stroomt de lobby vol met Wereldcontact-ers.

De City Tour dan. Eerst lopend naar het museum Te Papa (het land, vrouwelijk overigens). Dit is ronduit een schitterend museum. Zeer brede collectie en zeer ruim opgezet. Onze gids (Melinda) raast over een aantal afdelingen, aangezien er maar weinig tijd is. Op zich wel lekker. Je krijgt toch een redelijke indruk. De volledige naam van het museum is overigens “Museum of New-Zealand Te Papa Tongarewa”.

Het begint al in de hal. Daar hangt het oudste Europese object in New Zealand (een anker). Even verderop staat een Maori-toegangspoort tot een gemeenschapshuis (de poort is zo klein, zodat bij een aanval er slechts een of maximaal twee personen door kunnen). Even tussendoor: had ik al geschreven dat Maori's vroeger kannibalen waren? Het was de grootste belediging om opgegeten te worden door je vijand... afgezien van de andere ongemakken die er aan vast zitten. Ook het stelen en/of vernietigen van de grafkistjes (heb even niet mee gekregen of ze cremeerden of dat ze slechts bepaalde delen in het kistje deden).

We worden verwelkomd bij het gemeenschapshuis dat speciaal gemaakt is voor het museum, Het ziet er zeer modern uit, en het bevat ook Europese en Aziatische elementen. Dit om aan te geven dat het voor alle Nieuw-Zeelanders is.

Er is een sectie over het verdrag van Waitangi (vast fout geschreven), waarin volgens de blanken de overdracht van het land is vastgelegd en volgens de Maori's het land geleend wordt aan de blanken. Het komt er in ieder geval op neer dat de Engelse en Maorische versie niet overeenkomen.

We zien verder nog een oorlogskano, een gemeenschapshuis (traditioneel) en een storage room (op palen, zodat dieren er niet zo makkelijk bij kunnen).

Er is een permanente expositie genaamd 'Passports' over immigratie. Momenteel is er een expositie over de Nederlanders. Wij blijken zaken als koffie naar Nieuw-Zeeland gebracht te hebben. Grappig.

We bezoeken (bijna allemaal) de Time Warp. Ma zit in een andere groep (die met tolk) en Felix zorgt ervoor dat ze een statische stoel krijgt, Klasse, Felix! Time Warp laat zien hoe Nieuw-Zeeland is ontstaan, maar dan vanuit de mythen. Je zit, als in een ride, in een bewegende bank. Aardig. Vooral de film (grotendeels een computeranimatie) ziet er goed uit. Jammer dat je hier niet mag filmen en/of fotograferen.

Nog even naar het natuurhistorische deel, maar dat valt wat tegen Het is er erg klein en ik had toch wat meer over de Moa verwacht. Misschien heb ik niet goed gekeken, want we moeten weer gaan.

Conclusie: als je in Wellington bent dan moet je dit museum echt bezoeken. Trek er wel heel wat meer tijd voor uit dan een uur! Toegang tot dit schitterende museum is overigens geheel gratis!

Dan naar de Old St Paul's Cathedral. Deze in 1866 gebouwde kathedraal is geheel gemaakt van inheems hout (Kaori, Remu). Dit is nu een national monument. Het wordt vooral gebruikt voor trouwerijen ook uitvaarten, concerten, e.d.). Aan de pilaren hangen een groot aantal herdenkingskruizen. Deze zijn vooral om de doden in WO I te herdenken. Aangezien er veel Amerikanen tijdens WO II in Nieuw-Zeeland zijn verpleegd, hangt er ook een Amerikaanse vlag.

Vervolgens langs het oude parlementsgebouw (een na grootste houten gebouw van de wereld - de grootste staat in Japan). Foto's gemaakt van de Beehive (alleen de administratie, ambtelijke apparaat van het parlementsgebouw), het Parlementsgebowu (alleen een Tweede Kamer, geen Eerste kamer). In de verste staan nog de National Library en de nieuwe kathedraal.

Het Waitangi-verdrag is overigens nog steeds de belangrijkste overeenkomst in Nieuw-Zeeland. Er is nog steeds geen geschreven grondwet. Men werkt met Bills of Parliament.

Ken lijkt hier niet echt goed bekend te zijn. Hij heeft een geschreven lijst met instructies hoe hij moet rijden. Hij komt niet altijd even zeker over. Maakt niets uit. We komen er wel!

Tot 1840 was een groot deel van Wellington nog zee. In de tweede helft van de jaren 70 is de laatste grote vulkaanuitbarsting geweest. Vroeger bouwde men met hout, ten tijde van de vulkaanuitbarsting stonden er vooral Victoriaanse huisjes. Deze zijn/worden vervangen door aardbevingbestendige gebouwen

De laatste stop is Mt Victoria. Een mooi uitzicht het is wel veel harder gaan waaien en de lucht boven Wellington betrekt). We schijnen wat gemist te hebben. Hierboven staat ook het Byrd Memorial. Byrd was een of andere Amerikaan die iets in Antarctica heeft gedaan.

Gisteren: 409 kilometer gereden. Volgens de chauffeur zijn er hier zes miljoen schapen en drie miljoen inwoners. We nemen maar aan dat hij met ‘hier’ het Noordereiland bedoelt.

We gaan vanavond lopen naar het restaurant. Dit ondanks de dreigende regen. Felix geeft aan dat dit beter uitkomt met de rijtijden van de chauffeur. Die moet zich volgens zijn "CAO" natuurlijk aan allerlei regeltjes houden. Nu maar hopen dat we het droog houden.

Er is levende muziek in de lobby. Gisteren een harpeniste, vandaag een pianist. Het is niet ver, maar wij blijven behoorlijk achter. De grote groep verdwijnt bijna uit zicht, maar vlak voor het restaurant wachten ze op ons.

Het is even schrikken als we bij het restaurant aankomen. Het is er donker en er klinkt keiharde muziek (wat mij betreft discogestamp - geen idee). We moeten naar de derde verdieping, dus ik controleer ook even de nooduitgangen. Over de gewone trap komen we nooit beneden.

Ma's humeur is meteen danig verpest. Ik vind de muziek ook hinderlijk. Een normaal gesprek voeren is haast niet mogelijk. Ik zit naast Ken, dus ik kan wat dingen aan hem vragen. Bijvoorbeeld dat zaakje waar je wasmachines en zo kan lease-n. Lease-n veel mensen dergelijke apparatuur? Ja, is het antwoord. Het wordt gebruikt door de wat armere gezinnen en mensen die op een jaarcontract in de stad aanwezig zijn (die hebben dus ergens anders een geheel ingericht huis staan). We vertellen hem ook over Friesland, want het gedoe Rotorua bij de Maori’s was misschien toch wel een beetje vreemd bij hem overgekomen. En Nieuw-Zeelanders weten nu eenmaal niets van Nederland.

De maaltijd is uitstekend. Het heeft heerlijk gesmaakt en het waren zeer ruime porties. Ma en ik nemen beide de Caesars Salad, ma neemt dan de salmon, en ik de beef (standaard mediumrare in Nieuw-Zeeland). Toe zondigen we weer: pecan pie.

De sla smaakte echt uitstekend. De biefstuk was heerlijk mals. En de pecan pie was ook goed (wat zwaar). Voor het eten kan Wereldcontact deze gelegenheid echt wel reserveren, maar voor wat betreft de muziek beneden in de bar... nee, niet echt een aanrader.

Terug lopen we met Ken. Hij heeft moeite de groep bij elkaar te houden. Wat dat betreft zijn Japanse groepen veel makkelijker. Doen alles met de bus en doen precies wat ze gezegd wordt.

Bij het hotel halen we de computer en de sleutel op. Snel naar boven. Douchen, huid verzorgen en als een gek het verslag van vandaag afmaken. Ma valt al snel in slaap. Ik ben nog even bezig.

Bert heeft vannacht een nieuw LoserTool gemaakt. Jammer dat de naam "Nieuw-Zeeland" nog steeds niet correct is geschreven. Het is nu "Nieuw-zeeland", maar dat is al een stuk beter dan "Niew-zeeland". Met de informatieprofielen van Bert lukt het me wel om de routekaartjes te genereren.

Eerst de foto's selecteren en de juiste HTML-code genereren. Daarna een routekaartje toevoegen en tot slot de tekst op de HP300LX intypen. Daarna overzetten naar Nederland. Het verslag van gisteren is verzonden en ook het verslag van vandaag, donderdag de 15de, gaat vannacht nog de deur uit.

Het schema van morgen is: 6, 7 en 8. Om 9:30 uur afvaart. De lunch moeten we aan boord nemen. Daarna meteen een zware wandeling. Er wordt regen verwacht. Ben benieuwd. Hopelijk is het op het Zuidereiland wat koeler. De jeukindex staat op 25. Niet slecht. Krab me wel steeds open en heb vooral op mijn handen nog erge last.