Woensdag 14 februari 2001

Rond 4:30 uur zijn we wakker. We komen al in het ritme: douchen (ma), bad met tea tree-olie (ik), koffers volgooien, dichtmaken en op de gang zetten. Rond 5:45 uur gaan we naar beneden. Het is nog te donker om te fotograferen. Uiteraard komen we dhr. Smit tegen. Hij is net zo'n vroege vogel als wij.

Om 6:00 uur gaat de deur van het restaurant al open (zou pas een kwartier later hoeven). Er is weinig brood en helemaal geen boterhamvlees, Wel Vegemite (soort marmiet).

Om 7:05 uur rijden we bij het hotel weg. We hebben een druk programma. Varen (met thee en sandwiches), daarna een wandeling. We wisselen ook een keer van bus, omdat een bepaalde weg niet te doen is voor deze. Deze bus ziet er ook enigszins oud uit, en wat je vooral mist is een tafeltje en een netje waar je je kleine spullen in kwijt kan.

Felix komt nog terug op het brood. Er zijn hem excuses aangeboden betreffende het brood tekort, maar er is ook geklaagd dat er mensen een broodpakketje klaarmaakten. Klopt, ik heb bij gebrek aan beter twee sneetjes wit brood met die Vegemite gesmeerd (het bruine brood was toen al lang op). Je moet toch wat als diabeet: alleen in Auckland en Rotorua konden we naar een supermarkt. Daar wordt totaal geen rekening mee gehouden, terwijl we van tevoren hebben aangegeven dat we diabeet zijn. In de cafetaria die je onderweg aandoet kan je alleen dingen krijgen die of ontzettend zoet, of erg vet of totaal niet houdbaar zijn.

Als we gisteren later uit Rotorua waren vertrokken, of als we meer tijd hadden gehad in Taupo dan heb je tijd om extra inkopen te doen. Niet dat ik altijd puf heb, want echt lekker voel ik me niet (dat heb ik ook al richting Felix aangegeven, maar tot nu toe heb ik niet het idee dat Felix deze mededeling geregistreerd heeft dat van die diabetes weet hij volgens mij ook niet alles).

Uit de opmerkingen van Felix kan ik alleen maar concluderen dat de naam van Wereldcontact belangrijker is dan de gezondheid van haar leden. Misschien wordt het tijd om maar als lid te bedanken? Onzin, natuurlijk. Maar zoiets kan in je verkeerde keelgat schieten. Felix heeft ook ontzettend veel aan zijn hoofd en het is duidelijk dat er nog veel te regelen valt. Ik hoor later van anderen dat zij ook brood hebben meegenomen. Ook voor niet-diabeten geldt blijkbaar dat de pauzes te ver uit elkaar liggen.

Het lijkt me overigens dat een goed hotel altijd ruim voldoende brood in voorraad heeft. Twee sneetjes extra mogen dan geen verschil meer maken. Zoals ik gisteren al schreef: een slecht hotel, zeker omdat volgens henzelf de fout niet bij hen kan liggen, maar bij de tourleider en de gasten zelf.

We gaan over de ' 4' en in Raetihi wisselen we van bus. Deze bus ziet er niet heel anders uit dan waar we net uitkomen maar het schijnt een lokale man te zijn (Tom Adams), die veel beter dan Ken bekend is met de weg.

Twee meter (okay, iets meer) rijden en er is een toiletstop. Op naar Pipiriki voor een tocht met een jetboat. Ik heb aan Ria (geen formele status), Felix (status) en Ken (hoge status) gevraagd of onze bus niet onbeheerd achter blijft. Alle drie bevestigen dat er op de bus gelet wordt. Op hoop van zegen. Ik heb gedaan wat ik kon.

We rijden, begeleid door licht klassieke muziek, over een zeer kronkelige weg. Eerst langs heuvels met weiden, waar veel schapen lopen te grazen. Daarna door een bosachtig gebied. Schitterende omgeving! En toen hield de asfalt weg op ...

Zeer dicht bos, afgewisseld met weitjes met vooral koeien. Ook staan er veel bijenkasten opgesteld. We rijden vrij dicht langs een afgrond en ma vindt het maar niets. Ik zie er eerlijk gezegd niet veel gevaar in. Zeker niet omdat het droog is.

Hoe laat het is, weet ik niet, maar na nog en pitsstop zijn we bij de aanlegsteiger van de jet boats. Er liggen er drie. Iedere en krijgt een zwemvest ("one size fits all"). Het is een leuk tochtje. Van de verhalen verwacht je harder te gaan en verwacht je dichter langs de rotsen te gaan. Dus niet. De topsnelheid van deze boten ligt op 65 kilometer per uur; wij voeren waarschijnlijk een kilometer of 45 per uur. Ik zit aan stuur boordzijde, op de een na achterste rij. Na een kilometer of 30 varen over de Wangenui-rivier (maximale diepte is zes meter) leggen we aan en krijgen we sandwiches en koffie of thee. Voor de erg hongerigen zijn er ook nog wat koeken.

De wandeltocht. Volgens een bordje is het 40 minuten lopen naar de "Bridge to nowhere". Ma gaat mee! Had ik niet verwacht (ze dacht ook dat het nog niet de grote wandeltocht was. Ze loopt langzaam, maar in een tempo door. Felix, zijn vrouw en een bootbestuurder blijven de hele tijd achter ma lopen. Ik loop steeds iets vooruit, maar blijf wel in de buurt om zonodig een helpende hand toe te steken.

Na ruim 40 minuten komen we bij de "Bridge to nowhere". Heel mooi uitzicht, maar dat gold eigenlijk voor de hele tocht. Wat een overweldigende natuur hier!

Dan dezelfde weg terug. Een aantal mensen is teleurgesteld... dat hele eind weer terug? De terugweg lijkt sneller te gaan. Veel foto's maken doe ik niet, want ik moet op ma letten. Op het eind loop ik toch even snel door (haal onder andere Barbara en Leendert in), omdat ik nog even naar het toilet (nou ja, hutje in het bos) moet.

Vervolgens met de boot terug. Nu gaan we stoomafwaarts en lijken we veel sneller te gaan. Ik zit nu helemaal achterin, omdat voor mij het makkelijkst was om naar achteren te klimmen. Van de opnamen die ik naar voren heb gemaakt, kan ik alleen hopen dat ze gelukt zijn. Ik moest boven mijn hoofd filmen en ik kon niets op mijn LCD-scherm zien. De opnamen naar achteren zouden toch redelijk gelukt moeten zijn.

Felix heeft me zien fotograferen en zegt dat hij me zijn e-mail adres nog zal geven, zodat ik hem foto's kan mailen. Felix heeft zich een goed toerleider getoond vandaag. Al was het op de heenweg wat overdreven dat hij en zijn vrouw achter ma bleven lopen... als je toch dezelfde weg terug gaat.

De boot ut en de bus in. We komen niet weg. Op een man of tien na iedereen eruit. De tien overgebleven passagiers moeten boven de achterwielen gaan zitten. Met veel pijn en moeite rijdt de bus de helling op (met onze “eigen” bus was het nooit gelukt). Tijdens de rit terug naar Raetihi val ik in slaap. Ik word wakker als we plaats inrijden. Het is intussen al over tweeën en we krijgen tot 15:00 uur om iets te gebruiken. Eerst een toilet opzoeken (het eerste eettentje heeft geen toilet); het wordt een Texaco. We kopen meten een aardbeien shake van Wave (daar is onze ice coffee ook van) en halen de koude patat van gisteren uit de bus. Raetihi is ontzettend klein en er staan een aantal panden te koop of voor lease. Nergens een zitplaats buiten (nou ja, verder op blijkt iets te zijn). Nog even in een "supermarkt" een pak koekjes en een Diet Coke gekocht.

Weer op weg met de bus. We schijnen nog 4,5 uur voor de boeg te hebben. Het eerste deel van de weg is zeer hobbelig. Typen en fotograferen is bijna niet mogelijk. Het uitzicht daarentegen is magnifiek, Wat is Nieuw-Zeeland mooi! Opvallend is ook het zeer grote aantal schapen dat je ziet. We hebben in ieder geval heel wat meer schapen gezien dan Nieuw-Zeelanders! Wat was het ook alweer? Vier miljoen mensen en zeventien miljoen schapen? Ook als je door kleine plaatsen rijdt zie je eigenlijk geen mensen. De huizen zien er, in het algemeen, niet slecht uit.

Ma slaapt een groot deel van de reis. Ben benieuwd of ze kramp krijgt vannacht en hoe stijf ze morgen zal zijn. Veel in de bus gezeten en die (voor haar) lange wandeltocht. Eigenlijk had ik met de Vaio willen werken: filmpjes maken, maar je wordt nog steeds behoorlijk door elkaar geschud. De jeuk op mijn handen is hinderlijk, de jeuk op andere plaatsen is te verdragen.

Op een gegeven moment rijden we pal langs de Wanganui-rivier en even en later rijden we Wanganui binnen (16:26 uur). Zo te zien nu een stukje '3' en vlak na Bulls de '1' richting Wellington. Ik schat dat we nog geen derde van de af te leggen afstand hebben afgelegd: of we komen heel laat aan (sowieso wordt het een uur of acht), of de wegen gaan toch iets beter worden, waardoor we beter kunnen opschieten.

De weg is inderdaad beter, maar ik denk dat ik de afstand ook verkeerd inschat. Afijn, rond 17:15 uur stoppen we een kwartiertje om te tanken (mens en machine) en het een en ander te lozen. We kopen twee yoghurtjes (1% fat) met de smaken hazelnoot (nog nooit gezien) en aardbeien In de bus eten we de yoghurt met hazelnoot op. Dat moet ons weer een stuk verder kunnen brengen.

Direct na Bulls moeten we gewogen worden bij een weegstation. We zijn blijkbaar niet te zwaar, want we kunnen meteen weer door. Sinds een paar kilometer voor Bulls is de weg zo goed dat ik zelfs op VideoCOW kan werken. Ik selecteer de foto's van gisteren voeg de tekst in en genereer de filmpjes. Dat scheelt weer in Wellington,

Bij de afslag van de '1' schijnt het nog een kilometer of 140 te zijn, Het gaat dus nog ruim twee uur duren, want de weg is niet altijd even 'vlak'. We zullen zien. Gisteren 231 kilometer gereden. Zal vandaag wel wat meer zijn.

Het is vandaag overigens schitterend weer. De zon schijnt, er is nauwelijks bewolking en ik schat dat het een graad of 24 Celsius is. Jammer van die dag in Coromandel; Cathedral Cove moet erg mooi zijn.

De weiden zien er soms zeer droog uit. Tussen de weiden zie je zo nu en dan een sloot of kanaaltje. Daar omheen is het een stuk groener. Deze weiden schijnen vroeger vol gestaan te hebben met Flaks (?).

In mijn op Schiphol gekochte boek heb ik nog weinig gelezen. Naar mijn meegebrachte Dire Straits-collectie (alle CD's als MP3) heb ik nog niet geluisterd en van mijn meegenomen DivX ;-)-films heb ik nog niets gezien. Het programma is te zwaar.

Rond 18:15 uur passeren we Levine. Het lijkt voorspoedig te gaan. We eten pas om 20:30 uur. Duurt dus nog lang. De rit duurt ook nog wel even. Als de verhalen kloppen dan is de weg rond Upper- en Lowerhutt een stuk minder goed. We zitten dan weer in de bergen.

Om 18:29 uur zijn we Otaki gepasseerd (zeer klein plaatsje). Ik ben bezig met mijn laatste filmpje van eergisteren (is wat groot). Ik hoop dat het me nog lukt om in de bus de filmpjes van gisteren te genereren (zal wel niet). Daarna moet ik natuurlijk ook de filmpjes van vandaag nog uitzoeken. dat hoeven er op zich maar twee of drie te worden. Het uitzoeken van de geschikte scène zou nogal wat tijd in beslag kunnen nemen.

Schema morgen: uitslapen en vrij. Na de lunch lopen naar het Te Papa-museum en daarna pas de City tour. Dit komt zo beter uit met de beschikbaarheid van de gids in het museum. Ik heb het idee dat tourleaders van Wereldcontact echt veel zelf moeten uitzoeken en regelen.

Om 18:45 uur staan we voor een stoplicht in Paraparaumu. "Gaan we weer tanken?", vraagt ma. Ze leest momenteel weer veel in de bus. Ze is zeker uitgeslapen. Ze is in ieder geval blij met het schema van morgen. Er gaan wat Nederlandse bladen door de bus en ze is nu een Libelle aan het bekijken. De bus schudt weer behoorlijk. Een goede test voor de Vaio Z600TEK.

Om 18:51 uur rijden we Paekakariki uit en rijden we langs de kust van de Tasman Sea. Hmmm. Geen slechte wegen meer gehad (wel wegwerkzaamheden gezien... ze zijn hier nog tot laat bezig). Rond 19:13 uur zijn we ter hoogte van Tawa. We ruiken stal! Ik ben intussen met mijn een na laatste filmpje bezig. Ik denk dat de laatste me niet meer onderweg zal lukken. Nou ja, toch veel kunnen doen (en het verslag van vandaag is bij!).

Om 19:21 uur rijden we dan eindelijk Wellington binnen. In de verste zien we de skyline. Ook Wellington heeft een grote haven. Het schijnt een grote vulkaankrater te zijn. Ik heb ergens gelezen dat Wellington een van de drukste havens van Nieuw-Zeeland heeft. Er ligt een Frans oorlogsschip in de haven. Het heeft vast geen atoomwapens aan boord, Een of andere universiteit vaart met een aantal Maori-kano's rond. Te laat voor een foto.

Wellington is de hoofdstad van Nieuw-Zeeland en telt rond 360.000 inwoners (Auckland een miljoen).

Om 19:32 uur staan we voor het hotel. Om 19:36 uur staan we achter het hotel (de bus moet omrijden). We zitten overigens midden in het centrum. Felix heeft kamer 415. Wij zitten in kamer 505.

De koffers komen belachelijk laat. Echt pas tegen 20:30 uur komt de koffer (later aan het eten blijkt dat de koffer nog niet eens bij iedereen is gearriveerd). Wij hebben geluk: de koffer is er dus we kunnen even wat schoons aantrekken. Dat is ook wel nodig. De kamer is weer zo belachelijk warm. Weer geen airco en geen fan. Hoe gaan Nieuw-Zeelanders met zo'n hitte om, of zijn dit speciale hotelkamers voor buitenlanders?

De kamer is weer vrij ruim. Een dubbel- en een single bed. TV, telefoon, MODEM-poort, strijkijzer (ja, ja... en oja, Inge: voor mij hoeft er niet gestreken te worden, hoor) en waterkoker. Oude badkamer en helaas geen bad: geen makkelijke tea tree-olie behandeling, dus. Had ik het al gezegd? Geen airco en/of fan.

De MODEM-poort met geactiveerd worden en dat doe ik dus ook telefonisch. Ik vraag meteen aan het meisje dat opneemt wat het gebruik van hert nummer van mijn provider gaat kosten. Ze weet het niet. Ik bel dus eenmaal in en ik vraag zowel voor- als na het eten wat de kosten zijn. In beide gevallen is de teller niet gaan lopen.

Het eten is weer goed. Opvallend is dat ze niet, zoals in de voorgaande hotels, meteen heel pusherig komen vragen wat je erbij wilt drinken. We hebben pompoenensoep (ik vind het niet echt lekker en er zit ook veel teveel peper in), vis (ma) en kip (ik) en vers fruit (ma) en een fruit pudding (ik) toe.

Daarna terug naar de kamer. O nee, eerst even in de guest laundry kijken (op de vijfde). Wassen kost NZ$2.00 en drogen NZ$0.50. Wout en Alie (uit Loosdrecht) komen nog even mee om te mail-en. De rest van de avond (we waren rond 22:00 uur pas klaar met eten) bezig geweest met de verslagen.

Het op mijn website plaatsen lukt dus nog steeds niet. Ik hoop dat Bert tijd heeft om het bij mij erop te zetten. Ik zet de 11de, 12de en 13de over. Met de 14de ben ik voor wat betreft het schrijven al een heel eind. Moet nog wel de foto's uitzoeken en een filmpje maken.

Voor wat betreft de filmpjes: van Paul begrijp ik dat de filmpjes van te slechte kwaliteit zijn. Sorry, meer dan dit doe ik er onderweg niet aan. Het gaat me anders nog meer tijd kosten. Daarnaast: zowel mijn camera als computer heb ik veel te laat voor de vakantie gekregen. Ik heb dus helemaal geen tijd gehad de zaken goed uit te zoeken (of om zelfs maar goed te testen).

André het klopt. Bijna dezelfde navigatiestructuur als mijn laatste vakantie website. Helaas, geen tijd om iets nieuws te bedenken.

Inge, dat van dat strijken en wassen wil mijn ma zelf, hoor. Ik breng het net zo lief weg. Die huidverzorging is wel makkelijk, want thuis gebeurt dat niet zo goed.

Peter S.: ik had je mail-tje wel gezien, hoor. Maar om dinsdagmorgen iedereen nog te gaan antwoorden. Je boodschap is duidelijk, hoor.

Ontbijt 6:30 tot 10:30 uur. We worden niet gewekt. We vertrekken morgen om 13:15 uur vanaf de voorkant van het hotel.