Dinsdag 13 februari 2001

Om 5:45 uur zijn we wakker. Goed geslapen! Weinig wondjes opengekrabd, dus. Weinig bloed in het bed. Weer een bad met tea tree-olie genomen. Wondjes behandelen, aankleden en koffers dicht en op de gang zetten. Ik sluit me prompt buiten, want de drangers zijn ontzettend zwaar afgesteld.

We besluiten alle handbagage maar vast mee te nemen, want ten eerste is het een behoorlijk eind lopen en ten tweede is het toch belachelijk warm in de kamer. Echt graag terugkomen doe je toch niet.

Voor zevenen kunnen we al in de eetzaal terecht en dat is maar goed ook: het is een groot hotel en er zijn vele groepen aanwezig. Na zevenen stroomt het restaurant pas echt vol (als de vroege vogels nu eerder hadden kunnen/mogen eten dan was de drukte veel meer gespreid geweest).

Rond 7:30 uur zitten ma en ik in de koele lobby. Even toilet maken (laatste pitsstop en even mijn tanden poetsen), uitchecken en ik ga nog even buiten wat foto's maken. Het is mooi, maar ik betwijfel of er een goede foto uitkomt. Zeer moeilijk licht.

Om 7:55 uur ben ik terug bij het hotel en vind ik een zeer gestreste ma. De bus vertrekt vanaf de andere ingang maar ze komen speciaal voor ONS naar voren om ons op te pikken. Het blijkt dat het zo druk met bussen is dat ze voor niet kunnen staan. Voor 8:00 uur zitten wij ook in de bus, dus al die stress was nergens voor nodig. Iedereen wist ook dat we al op tijd voor zaten. (En de bus moest toch langs de receptie, want daar kan het de weg op.)

Tot nu toe gereden:

- Auckland 61

- Auckland - Taurua: 231

- Taurua - Rotorua: 230

De eerste stop is bij een thermische elektriciteitscentrale (er zijn er twee in de hele wereld). De centrale levert 150.000kW en dat is 5% van de totale behoefte in Nieuw-Zeeland. Indrukwekkend, maar er is verder weinig van te zien. Ze hebben in Nieuw-Zeeland verder nog steenkool, waterkracht (witte steenkool) en aardgas.

De volgende stop is "Craters of the Moon". Ziet er iets anders uit dan “Craters of the Moon” in Oregon (USA). Hier is het groen en heuvelachtig met overal stoom. In de USA is het zwart en meer bergachtig. En toen ik er was: ruim 30 graden Celsius. Snikheet. Hier is het nu overigens droog en de zon komt zelfs een beetje door. Ook hier hebben we weer te weinig tijd om eens rustig rond te wandelen. Maar dat hoort bij zo'n groepsreis.

Next stop: de Huka Falls in de Waikoto River (loopt van Taupo-meer naar zee). De horloges worden gelijkgezet, want we hebben een strak schema. Felix en Ken de chauffeur zijn tussendoor ook constant in overleg. De Huka Falls is niet hoog, maar het water stroomt er wel snel doorheen. Wat zeer mooi is, is de kleur van het water.

Even later rijden we langs het Taupo-meer. Even een korte fotostop. Hierna een koffiestop in Taupo zelf. We lopen meteen naar het meer. Ma heeft aanvankelijk zin in koffie, maar even later niet meer. Ik maak weer veel teveel foto's.

Het Taupo-meer is een kratermeer en een metertje of 600 meter. Het zit vol met forellen (brown- en rainbow). De forellen zijn niet inheems. Er zwemmen ook zwarte zwanen (onderweg ook al gezien) rond. Er schijnen hier ook veel forellenkwekerijen te zijn.

Het is nu nog ongeveer anderhalf rijden naar het hotel. Eerst langs het Taupo-meer tot Turangi en dan naar het westen. Het hotel Le Chateau moeten we dan vanzelf tegenkomen. Om 12:10 uur draaien we vanaf de "1" de "41" richting Tongarrio" op. Ma slaapt. Ik heb ook even geslapen, maar ik heb er een stijve nek van gekregen.

De jeuk op mijn handen is vrij erg. De rest valt mee, al heb ik moeite om niet te krabben. Aan mijn oren voel ik dat we stijgen.

We rijden richting de top van de vulkaan (2.800 meter). De bus heeft er moeite mee. We eten wat (ma: Fish & Chips, ik: American Hot Dog en Ice Coffee). Ik ga daarna met de stoeltjeslift mee. Ma blijft in het restaurant. Dit is de eerste keer dat ik met zo'n lift mee ga. Het zijn schommelstoeltjes en het zal nooit mijn favoriete vervoermiddel worden. We gaan met twee stoeltjesliften over twee verschillende trajecten. De eerste is voor twee personen, met de tweede ga je met vier mensen tegelijk.

Boven is niet veel te beleven. Er hangt een dikke laag mist. De terugweg is een stuk kouder en mistiger. Ook merk je nu pas hoe steil het omhoog (en omlaag) gaat.

Terug in het restaurant heeft ma nog was vis en patat voor me. De vis eet ik als drie-uur snack op. De patat bewaar ik maar voor later. Er schijnen overigens problemen met de bus te zijn. De achterblijvers geven aan dat de chauffeur op een gegeven moment met zwarte handen binnenkwam.

Op naar het hotel. We hebben de rest van de middag vrij. Hopelijk kan ik hier Internetten. Felix zit in 211. Wij zitten in 119. Om 19:00 uur diner (Felix belt even later dat het 19:30 uur wordt).

De kamer is niet supergroot, maar er staat een queensize-bed en twee single beds in. Het meubilair is allemaal een beetje nep oud en alles zit weer vast. De lamp aan het nachtkastje, de telefoonaansluiting zit in een kastje had ik maar een schroevendraaier meegenomen. Goh, wat is het weer warm in de kamer. Geen airco, geen fan. Wel ramen die open kunnen, maar al die vliegen buiten nodigen niet echt uit.

Een telefoontje naar mijn provider kost me NZ$2.10 hotelkosten. Het telefoontje is verder gratis. Tja. Hotels. En nu maar hopen dat ik er vanavond niet steeds word uitgegooid. Waarschijnlijk zijn er vanavond wat mensen die willen e-mail-en.

's Middags wat foto's gemaakt, maar de vulkaan heeft zich nog niet laten zien. Er hangt steeds een dikke wolk omheen. Verder vooral bezig geweest met de filmpjes van gisteren (en enkele van vandaag). Ma heeft kaarten geschreven die we morgen in Wellington op de bus willen doen.

In een tea tree-olie bad, wonden behandelen en naar beneden. Het hotel is een echt Engels vroeg 19de-eeuws uitziend hotel. Of het meubilair ook daadwerkelijk antiek is, betwijfel ik. Het is er wel ruim en overal staan comfortabele banken en stoelen. Kroonluchters aan het plafond en uitzicht op de vulkaan, Mt Ruapehu (als ik het wel heb). Nee, dit is niet mijn stijl.

De slaapkamer ziet er even onecht uit (ik betwijfel of ze vroeger een nachtkastje hadden waarop de elektrische lamp is gemonteerd). De hoofdeinden van alle bedden, we hebben er drie, zitten los en het blijft erg warm zo zonder koelingmogelijkheden

Het hotel was vroeger alleen voor de echt rijken. Het gaat zeker zeer slecht dat ze ook het plebs binnen moeten laten (en dan nog wel reisgezelschapen).

Het eten is echt heerlijk. Er is ook keuze uit vier voorgerechten (ma: Thai Beef Salad, ik: Caesar Salad), vier hoofdgerechten (ma: zalm, ik: lam) en vier nagerechten (ma vraagt vers fruit, staat niet op de kaart en ik heb de cheesecake).

Wat minder goed gaat is de bediening. We zitten aan vier tafels en als de eerste twee tafels hun voorgerecht al op hebben dan moeten de andere twee tafels (waar wij aan zitten) nog iets krijgen. Zo gaat het ook met het hoofdgerecht en het nagerecht. Verder komt er, later dan wij, een Japanse groep binnen die eerder hun maaltijd krijgen (groep is ook wel een stuk kleiner).

Afijn, ik zeg er toch maar wat van en de serveerster zegt dat ze de maître d' erbij zou halen. Ik moet er nogmaals om vragen, voordat deze figuur er is. Volgens hem is het allemaal (1) de schuld van de tourleader die het niet goed heeft geregeld en (2) we allemaal iets anders bestelden. Tja, als je het niet kan waar maken kan dan moet je niet zoveel keuzen geven. Hij wil me nog iets zeggen, maar ik zeg: "I write a travel journal and I will publish a negative story about your hotel." Daarna draai ik me om en druipt hij af.

Ma krijgt in ieder geval haar verse fruit. En de Maître 'd serveert nu zelf mee. Mag ook wel, het is al 21:30 uur geweest. Jammer dat de reisleiding niet beter rekening houdt met diabeten. Ach ja, was te verwachten. Ook dat hoort bij een groepsreis.

Na mijn rekening voor vandaag betaald te hebben (een keer bellen) gaan we naar boven. Het Internetten dat ik zou doen, en waar ik de NZ$2.50 testgeld voor had uitgegeven gaat niet meer door, want het wordt te laat. Jammer. Ik spreek af dat de mensen die wilden mail-en de boodschap morgen in de bus kunnen intypen en da ik het dan zo snel als mogelijk verstuur.

Ik schrijf het verslag af en maak de filmpjes af. Dat duurt nog wel even. Op het nieuws hoor ik dat er een nieuw virus is ontdekt met de naam Kournikova. Het schijnt uit Nederland te komen. Wout heeft pech: zijn koffer (met inhoud) is behoorlijk beschadigd door lekkage in de bus. Hij zal er later vergoed voor worden door Landmark (na toch behoorlijk wat geharrewar).

Tijdens het genereren van de video's douche ik me nog even. Ook probeer ik de mot dood te meppen die ook in de kamer is. Ma heeft intussen Wc-papier tussen de deur gedaan, zodat we geen last meer hebben van een rammelende deur.

Jammer dat we blijkbaar zo vroeg in dit hotel aanwezig moesten zijn. Volgens mij was het mogelijk om wat langer van de tussenstops te genieten. Jammer ook dat we pas zo laat aan tafel konden en dat het weer zo lang duurde. Het hoort erbij, zullen we maar zeggen.

Morgen wordt het schema: 5:30, 6:15 en 7:00.