Vrijdag 9 februari 2001

Rond 4:00 uur krijgen we het diner. Ik heb de kip en ma de vis. Het is weer lekker. Het lijkt wel alsof we in een oude wagen over een weg met grote keien rijden: het vliegtuig bokt behoorlijk. Ondanks de vrij zware turbulentie, het verlichte bordje "Fasten seatbelts" en de mededeling dat de "service is suspended", gaan er mensen toch rondlopen.

Rond 7:30 uur (NZ-tijd, 2:30 uur Singapore-tijd) krijgen we een snackpakketje met een gevuld hartig broodje, een soort hartige biscuit met kaas en een niet te definiëren zoet ruikende, maar hartig smakende cracker. Heerlijk. Ik had geen trek, maar het ging er in als koek! Het is nog ruim vier uur vliegen. Het is weer meer gaan jeuken; deze vlucht valt sowieso zwaarder dan de vlucht naar Singapore.

Hiervoor hebben we beide (net als de rest van de passagiers, overigens) geslapen of dat in ieder geval geprobeerd. Daarvoor hebben we gelezen en heb ik op de Vaio aan het verslag gewerkt. De Vaio is eigenlijk te groot voor het kleine tafeltje. Zeker, omdat de stoel van de persoon voor mij geheel naar achteren staat.

Veel ruimte heb je niet als economy class passagier. Wat wel goed is bij Singapore Airlines, is dat de toiletten regelmatig worden schoongemaakt en dat men zeer vaak met drinken langskomt. En als ma een keertje klaagt over de hitte dan wordt de airco iets koeler afgesteld (lekker!).

De Nieuw-Zeelands visitor visumformulieren zijn ingevuld. Er staat niets op de formulieren over snoepgoed, maar we besluiten wel de liga op te eten of achter te laten. In Liga zitten gedroogde rozijnen en daar kan men over vallen. Ik heb een en ander met Felix, terwijl we achter in het toestel onze benen strekten, even besproken.

De jeukindex is gestegen naar 60. Nog een kleine vier uur. We zitten intussen alweer in de buurt van Adelaide (ten zuidwesten van Broken Hill, Australië dus). We zijn over een stukje Sumatra en Java (onder andere Jakarta gevlogen) en vanaf daar naar de noordwest kust van Australië We vliegen nu sneller (boven de 1000 kilometer per uur), want we hebben ook weer een behoorlijke wind mee. Estimted time of arrival (ETA) blijft 11:38 uur. Helaas blijven we ook last van turbulentie houden, dus we mogen niet in het vliegtuig rond gaan lopen.

Om 9:05 uur krijgen we een warm doekje. Het ontbijt zal wel snel volgen, Om 9:22 uur gaan eindelijk de "Fasten seatbelt"-lichtjes uit. Op dat moment hebben de passagiers met een dieet hun eten al gehad. Ons eten zal wel snel volgen. Iedereen gaat dus vanzelf wel zitten. Waarschijnlijk hebben ze voorin zitten slapen, want we hebben al een behoorlijke tijd geen last van turbulentie We zijn intussen tussen Melbourne en Sydney gevlogen en hangen nu boven de Tasmaanse Zee.

Het duurt nog tot iets voor tienen voordat het ontbijt er is, Voor ma is dat niet erg. Ze valt steeds in slaap, Ik ben alleen maar doodmoe.

Rond 12:30 uur landen we dan eindelijk. Pfffff. Voorlopig weer even genoeg van vliegen (moet eens gaan kijken hoeveel tienduizenden kilometers ik in de 10 jaar dat ik verre reizen maak, heb afgelegd). Het is in ieder geval een paar keer de wereld rond.

Door de paspoortcontrole gaat soepeltjes. Het is wel druk en een Indiase familie zit behoorlijk voor te dringen. Na de paspoortcontrole kunnen we de koffers ophalen bij bagageband 4. Dat gaat wel snel. Er loopt een beambte rond met een leuk, klein hondje. Op zoek naar voedsel. Wij worden twee keer gecontroleerd.

Dan door de echte controle. Alle bagage gaat door een scanner en sommige mensen worden ertussenuit uitgepikt voor een handmatige controle. Het is niet verbazingwekkend, maar ze pikken vooral de donkere mensen ertussenuit. Wij moeten dus ook mee (de broer en zus uit de Wormer, overigens ook - en die zijn blank).

De rit naar hotel is uneventful. Even een pitsstop voor een van de medereizigsters. Het ziet er enigszins Amerikaans uit. Motels, een gelijksoortige bebouwing. Alles is laagbouw. Alleen in de stad staan hoge gebouwen. Ruimte zat hier. Een groot verschil is wel dat men hier links rijdt, in plaats van rechts. Het is overigens zeer mooi weer! Niet verwacht. Zeker niet gezien de weerrapporten op het Internet.

We overnachten in het Novotel Auckland. Felix zit in: 613, wij in 420. Lang wachten op koffers (ma 16,5 kg, ik 16,4 kg). Ik vind dat niet erg. De kamer heeft een netwerkaansluiting voor 100 Mb Internettoegang (duur: 6,5 cent per minuut) via het netwerk. Er is ook een telefoonaansluiting en twee stroomaansluitingen stroom. En alles zit boven het bureaublad. Netjes. Inbellen gaat de eerste keer goed en Internet-toegang loopt ook soepel (als ik eenmaal mijn eigen firewall-instellingen gedeactiveerd heb). Ik haal drivers van de Canon PowerShot S20 op. Ik probeer de eerste twee dagen te publiceren. De eerste dag gaat prima. Er is een probleem met tweede dag. Er is geen link naar de foto's! (alles staat wel op de site). FTP-en naar xs2ayh.net lukt niet. Of Bert heeft problemen met Chello, of hij heeft zijn server gewoon uitstaan.

Ma wast wat van mijn bebloede kleding (ik wring ze uit). Ze is zeer blij, want er is een strijkplank met strijkijzer. Uiteraard is er een TV, telefoon en zelfs een waterkoker.

Daarna even naar iets wat op een supermarktje lijkt. Het is er duur en er is weinig keuze. Het is zonnig en er heerst een lekkere temperatuur (warm, met een fris briesje). Twee bananen en melk gekocht.

Ma gaat strijken! Om 17:25 uur gaan we naar beneden. Kletsen. Weg met de bus naar de Sky Tower. Heerlijk en veel teveel gegeten! Broodje met boter, voorafje (zalm, kip), hoofdgerecht (pork, pie-taartje) en ijs toe. Behoorlijke maaltijden (moet dingen laten staan) en ziet kunstig uit.

We hebben de terugweg gelopen met Leendert & Barbara, Kees en André. We zijn niet meer naar het observatiegedeelte geweest. We zijn doodmoe. Het is een kort wandelingetje en we lopen nauwelijks verkeerd.

Op de kamer terug gekomen probeer ik Bert te mail-en over probleempje met LoserTool. Niets lukt, want ik val al bijna zittend in slaap. Ik douche me en ga maar in bed liggen om 9:30 uur. Val bijna meteen in slaap.