Donderdag 8 februari 2001

Het is 4:00 uur als ik wakker word. Hmmm. Niet slecht. Ik ben gisteren echt rond 22:00 uur in slaap gevallen. Niet eens meer echt gelezen. Ik probeer me nog even om te draaien en als ik na lang woelen (jeukindex rond de 30) weer op de klok kijk is het 3:55 uur. Of ik kijk echt te veel "The X-Files" (in Nederland gaat de BBC gewoon door met het uitzenden van nieuwe afleveringen, terwijl Veronica zonder iets te zeggen gewoon gestopt is), of ik heb de eerste keer niet goed gekeken.

Ik sta op om een eerste beginnetje aan het verslag (sinds ik vorig jaar in de USA mijn stylus van de HP300LX, mijn Windows CE1.0-machinetje, ben kwijtgeraakt gebruik ik van alles als stylus: meestal een pen, maar nu de achterkant van mijn tandenborstel) te maken en vast de pijpen van broek vast te ritsen; voor het ontbijt staat het toch wel beter om in lange broek te komen. De verslagen van 6 en 7 februari heb ik gisteren al voor 95% afgemaakt. Misschien nog wat kleine correcties, maar met een beetje mazzel kan ik ze morgen in Auckland vrij snel publiceren.

Mijn blouson en singlet zijn al droog. Mooi, kan ik ze zo al inpakken. Vandaag zullen we rond 7:00 uur door de front desk worden gewekt. Om 7:45 uur worden we aan het ontbijt verwacht en om 8:30 uur zullen we dan de city tour beginnen. Deze zal rond 12:00 uur afgelopen zijn. Om 12:30 uur moet alle bagage naar een van de drie overgebleven kamers gebracht worden (onze kamer is er een van) en tot 17:10 uur heb je dan nog vrij. Om 18:00 uur zullen we weer richting het vliegtuig gaan. Wat we tussen 12:30 uur en 17:10 uur gaan doen, weten we nog niet.

Het chloorgehalte in het water valt overigens mee. In de USA heb ik het veel erger mee gemaakt. Oja, het enige wat ik gisteren nog aan nieuws heb meegekregen is dat Sharon in Israël de verkiezingen heeft gewonnen. Was, helaas, te verwachten.

Ma wordt rond 5:30 uur wakker. Ze heeft juist in het begin van de nacht slecht geslapen (ook door mijn gesnurk?). We besluiten maar op te staan, al is de ontbijtzaal pas vanaf 7:00 uur open. Ik heb 's nachts toch weer behoorlijk gekrabd, blijkt nu (wel minder erg dan een week geleden). Ma gaat haar oefeningen doen en ik ga me douchen zodat ik zo goed droog ben om weer behandeld te worden. De douchekop is niet best en in de houder blijven zitten wil het ook niet echt.

Om 7:00 uur zitten we in de eetzaal. Het is nu nog lekker rustig. Het vinden van de grote borden is even lastig, maar gelukkig loopt er genoeg personeel rond (uiteraard) om het te vragen. De borden staan in een ronde, verwarmde "emmer". Even later kan ik de Smit's met hetzelfde probleem helpen, en zij helpen zo later weer anderen van de groep ("De borden zitten in de vuilnisbak."). Zo werkt dat.

We eten vrij uitgebreid. In ieder geval veel fruit en wat brood (ma neemt uiteraard nassi). We nemen ook wat broodjes mee voor onderweg.

Dan nog even terug naar de kamer om de koffer dicht te doen. Om 8:15 uur zijn we in de lobby. Er is nog niemand van onze groep (Michael loopt wel al rond), dus we gaan maar even zitten (verslag schrijven). Even later komen Felix en Ria beneden. Daarna volgt druppelsgewijs de hele groep. Om 8:30 uur vertrekken we. Netjes op tijd.

Er wordt veel gerenoveerd. Image is belangrijk voor Singapore. Veel mensen wonen in flats en veel daarvan is sociale woningbouw. Wonen is duur, want de grond is schaars. De sociale woningbouw alleen voor inwoners. Buitenlanders mogen dat geen gebruik maken van de sociale woningbouw. Woningen kosten SG$100.000 - SG$150.000. Down payment is 20% (gaat van je pensioenrekening af, percentage jaarlijks va die centrale rekening). Weinig zwervers op deze manier (ze zijn er wel).

Bij huur betaal je SG$300 - SG$500 bij sociale woningbouw. In de private sector kosten appartementen: SG$800.000 (koop). Bij huur is dat circa SG$800 per maand (inclusief SG$200 service kosten). Wat de vrijstaande huizen (zeg maar kastelen) kosten wordt niet verteld.

Er is geen leerplicht (misschien vanaf 2003) in Singapore. Lage school kost SG$500 per maand lesgeld. De publieke schoolkost SG$5 per maand. Deze woningen worden overigens bewoond door ambassadeurs (de Amerikaanse ambassade wordt overigens de mooiste gevangenis van Singapore genoemd).

Volgens Michael is het Singapore gemodelleerd naar Amerikaans model. We hebben inderdaad een Pizza Hut en Sizzler’s gezien, en ze zeggen first floor als ze de begane grond bedoelen, maar verder? Of zou dat het bestaan (en uitvoeren) van de doodstraf en het ontbreken van echte sociale voorzieningen zijn.

Sir Thomas Raffles (sticht in 1819 Singapore). Engels van 1819 tot en met 1965. Op 19 augustus 1965 is Singapore zelfstandig. Zijn standbeeld staat dan ook in de buurt van (oude) regeringsgebouwen om dat te kunnen herdenken. Momenteel wordt de omgeving van het standbeeld gerenoveerd, dus echt mooi staat het er niet bij. Grote delen van Singapore lijken overigens wel geheel uit bouwput te bestaan. Singapore moet nog “mooier” (zeg maar: saaier”) worden.

Singapore is formeel een sociale democratie, het voelt alleen meer als een dictatorschap. Vrij veel strakke regels: boete voor niet doortrekken toilet in openbaar toilet, boete SG$150.00. Kauwgum is in Singapore ook niet te koop. Meenemen mag, maar verkopen is niet toegestaan. Roken wordt ook ontmoedigd. Hoge belastingen. Hondenpoep moet door baasje opgeruimd worden. Aangezien de meeste mensen in een flat wonen, is het alleen toegestaan een klein hondje te hebben.

Geen WW (geen werk, geen geld). Alleen voor hele zieken is er een voorziening. Je bent aangewezen op je familie. Gemiddeld loon is bruto SG$3,000. Inkomstenbelasting 4% - 28%.

Pensioen: verplicht 20% af dragen (de baas moet 14% afdragen). Per jaar levert dat 2,5% rente op. Pensioengerechtigde leeftijd is 6,5 jaar (was 55 jaar).

Singapore laat alleen legalen toe (illegalen 2 jaar gevangenis voor illegale, 10.000 boete voor werkgever.

De politie normaal gesproken altijd in burger (hoezo politiestaat). Alleen op feestdagen zijn ze in uniform. Inderdaad, in de politiewagens die ik zie, zitten alleen plain cloth-agenten.

In Singapore heeft men wettelijk zeven dagen vakantie per jaar. De meeste werknemers krijgen daar echter zeven dagen bovenop van de baas. Men kent hier geen VUT en geen WW.

Michael heeft van 1971 tot en met 1982 in Nederland gewoond (in Velp). Vandaar dat zijn Nederlands zo goed is (niet perfect, maar wie spreekt tegenwoordig nog wel ABN?)

We rijden langs het Fullerton Hotel. Het Raffles Hotel en langs het oorlogsmonument (Chinese chopsticks, wordt het in de volksmond genoemd). We komen zeer dicht langs het Funan Center (computerzaken!) en dus ook dicht langs het hotel waar we in 1990 hebben gezeten (kan me de naam niet herinneren). Eigenlijk had ik nog naar het Funan Center gewild, om inkopen te doen. Helaas, voel me niet lekker genoeg om zelf op pad te gaan.

De volgende stop is Chinatown, waar we eerst naar een Chinese tempel gaan (Thian Hock Keng, of te wel Heavenly Happiness Temple). De tempel is gebouwd in 1890 en net gerenoveerd. In de tempel wordt de Taoïstische godin Ma Po Yjoh (zeegodin) vereerd..

We gaan weer de bus in en we worden bij een Chinese apotheek neergepoot. Hier verkopen ze allemaal libido-verhogende producten Van salamander of slang tot scrotum van een of ander groot zoogdier. We wachten niet het hele verhaal af. We hebben nog andere zaken te doen.

Even langs de hindoeïstische tempel (Sri Mariamman Temple). 10 Jaar geleden was de toeganh gratis. Nu kost het geld (foto's SG$3, video SG$6). Ook al door tijdgebrek alleen van buiten gefotografeerd. Volgens ma ziet het er van binnen wel mooier uit dan destijds. Ik zou het niet weten, want ik heb niet naar binnen gekeken. Ook geen tijd voor gehad, want we moeten in ieder geval even over de markt rondlopen. Dat lukt! Ma is weer erg enthousiast (de foto's en filmpjes moeten voor zich spreken). Mooi. Da's in ieder geval weer iets wat we graag wilden doen. Op de weg terug ziet ma mangistan bij een stalletje. We kopen er vier voor SG$2.50.

De volgende stop is de Botanische tuin en dan eigenlijk alleen de National Orchid Garden. Schitterend. Ma raakt er helemaal opgewonden van. Helaas hebben we veel te weinig tijd om alles te zien. Intussen heb ik een 64 Memory Stick vol (112 foto's). Voor de volledigheid had ik eigenlijk ook een stukje moeten filmen, maar dat verzuim ik te doen. In 1990 zijn we ook naar de botanische tuin geweest, maar het was of minder mooi, of we zijn niet in dit deel geweest.

Rond 12:00 uur rijden we via de ambassadewijk (dure huizen) en Orchard Road terug naar het hotel. In de bus gaat er een sok langs voor de chauffeur (hadden we niet gehoord, dachten dat het voor gids en chauffeur was - we doen er aanvankelijk SG$20 in, maar dat is een beetje overdreven voor de chauffeur. Ik vond het al zo vreemd dat er alleen wat muntjes inzaten.).

Er worden na aankomst bij het hotel slechts een zestal koffers op de kamer geplaatst. We gaan, na een poederbehandeling, nog even naar het computerzaakje waar ik m'n Memory Stick heb gekocht. Ze hebben geen Compact Flash-kaartjes met een hogere capaciteit dan 64MB. We kopen er eentje voor Paul (cadeautje Paul, voor het rijden, oppassen op het huis en het programmeren van de video's - kan je overigens even mail-en of SMS-en wat die in Nederland kost?!).

Daarna terug naar de kamer. Weer meer last van jeuk en ik ben moe. Nog even lekker douchen en zelfs even slapen. Rond 16:00 uur eten (wat brood) en naar beneden.

Veel gekletst met medereizigers en we proberen de Canon PowerShot S20 van Leendert (getrouwd met Barbara) via USB aan te sluiten. Helaas we hebben echt software nodig en die hebben we niet beschikbaar.

Om een uur of zes vertrekken we eindelijk met de bus. De snelweg naar het vliegveld schijnt een noodlandingsbaan te zijn voor vliegtuigen (tegenwoordig alleen voor kleine straalvliegtuigen). De middenberm bestaat volledig uit losse stenen en plantenbakken.

Op het vliegtuig aangekomen blijken de koffers al netjes op een wagentje te staan en bij het uitstappen krijgen we een flesje water van de chauffeur (dit is een gebaar van het Singaporese reisbureau; ze doen dit als ze een fooi hebben gekregen).

We kunnen niet meteen inchecken. Eerst moeten we een drugscontrole door. De koffer wordt op een lopende band gelegd en men controleert op een dubbele bodem en scan-t met een apparaatje. Aangezien de condens van mijn waterflesje op de koffer is gedruppeld wordt er gevraagd of ik iets bij me heb dat bevroren is, Nee, dus.

Dan inchecken. Het is er zeer druk en het vliegtuig is bijna vol. We krijgen dus geen plaats achter een galley (hadden we van tevoren reserveren, zegt men achter de balie. Bij Wereldcontact zegt men: neem een doktersverklaring mee en regel het aan de balie.). Komt niet helemaal met elkaar overeen. Felix belooft dat hij voor de terugvlucht iets van tevoren probeert te regelen.

Tijd om te winkelen hebben we intussen niet meer. Meteen naar F40 (onderweg een pitsstop), waar eerst boarding pass en paspoort worden gecontroleerd. Dan door het scanpoortje (gaat weer af, op mijn rits en voorhanger) en vervolgens wordt de boarding pass weer gecontroleerd. we krijgen er meteen een visumaanvraag voor Nieuw-Zeeland bij.

Tijd om die in te vullen, heb ik niet. We moeten al snel boarden. We zitten op 59 D en E. dat is achter de vleugels, en tijdens het vliegtuigen hebben we beduidend meer last van het lawaai van de motoren. We zitten nu wel met de hele groep zo'n beetje bij elkaar. Tijdens het taxiën val ik even in slaap.

Pas na 21:00 uur stijgen we op en om 22:00 uur hebben we pas onze snack gehad. Het wordt 9,5 uur vliegen. Dat is nog geluk hebben, want we hadden ook een vlucht kunnen hebben die via Christchurch gaat (en dat is ruim 12 uur vliegen). Hmmm, nu ik er over nadenk: op de terugweg vliegen we wel van Christchurch naar Singapore.

Ma wil haar display op de routegegevens hebben, zodat ze de reis beter kan volgen. Ze merkt op dat we niet erg snel vliegen (slechts 940 kilometer per uur) en dat de aankomsttijd alweer naar achteren is geschoven (staat nu op 11:38 uur). Er is behoorlijk wat turbulentie.

Oja, in Nieuw-Zeeland is het weer vijf uur later. Een andere manier om te zeggen: voor vandaag sluit ik af. Tot morgen.