Woensdag 7 februari 2000

Om 8:15 uur zitten we in de bus en krijgen we ons eerste verhaal van onze gids Michael (spreekt goed Nederlands). De immigratie was een eitje (ma zei "Selemat pagi","trimah kasih" en de vrouwelijke beambte smolt) en de douane non-existent. Het verliep allemaal dus zeer soepeltjes (ook de koffers hadden we zeer snel). Om 9:00 uur zitten we al in de lobby van hotel Phoenix. De kamers zijn nog niet beschikbaar, maar dat is natuurlijk te verwachten. Ik heb Felix, voordat we op de bus op het vliegveld stapten, gevraagd of wij morgen de kamer mogen houden (het wordt een verzamelkamer) voor het geval ik niet in staat ben iets te doen. De jeukindex is inmiddels gestegen naar ongeveer 55. Gaat dus niet goed.

Wat een mazzel. Felix heeft geregeld dat wij wel meteen een kamer hebben. Mijn wondjes hebben blijkbaar indruk gemaakt! We hebben kamer 1201 en ik neem eerst uitgebreid een bad. Daarna worden al mijn wondjes behandeld door ma (als ik na de vakantie nog zo'n last heb dan moet ik maar een tijdje bij ma gaan logeren). Ik voel me overigens, op de jeuk na, best goed. Dit kan echter een bijeffect van de Celestone (Prednisolon) zijn.

De kamer ziet er op zich nog hetzelfde uit als drie jaar geleden. Het enige wat ik “mis” is de PC. Er staat wel een computerbureau, maar daar is alles mee gezegd. Alle elektrische apparaten zijn middels de console op het nachtkastje te bedienen, dus dat is lekker makkelijk.

We eten wat (het is intussen alweer tegen 10:30 uur) en ik check of al mijn apparatuur werkt. Alles werkt en het ziet er indrukwekkend uit zo'n vijfcontactdoos die nagenoeg vol zit. Als ik even ga liggen val ik prompt in slaap. Ma wast intussen mijn blouson en singlet en dat al op de eerste dag!

Rond 13:00 uur gaan we toch nog maar even naar buiten. Gelukkig hebben we hier een kluis op de kamer waar de Z600 in kan. In ieder geval een prettig gevoel. Al mijn apparatuur kan er namelijk in. Bij het betreden van Orchard Road komen we Felix (de reisleider, dus) en zijn vrouw Ria tegen. Even gepraat en daarna lopen we de Orchard Road maar af.

We bezoeken een aantal malls, maar de Takashimaya bevalt ma het best. Helemaal onderin is er een Aziatische foodcourt. Het ruikt er heerlijk en het eten ziet er ook prima uit. Ze koopt in deze mall op de heenweg wat batterijtjes en nep orchideeën. Op de terugweg kopen we hier onze eten (noodle soup, bahtjang, durian en soursak. Over de durian heeft ze lang staan delibereren. Een bakje met drie a vier kleine stukjes kost al vier Singaporaanse dollar. Wat grotere stukken gaan voor SG$35 over de toonbank. Aangezien de kans steeds kleiner wordt dat ze ooit nog in deze contreien durian zal eten, was het logisch dat ze het toch kocht. Voor de soursak hebben we aan de straat SG$2.00 betaald. In de supermarkt kosten ze slechts SG$0.80! De noodle soup kost overigens nog geen SG$ per beker. Spot goedkoop (in ieder geval vergeleken met datgene dat ik voor mijn pa in Amsterdam koop).

Zelf koop ik een ladertje om mijn Sony M-series batterijen op te laden. In een van de malls is namelijk een echte Sony-winkel (inclusief Aibo NG). Het is niet de AC-VQ800, maar dat zou een beetje overkill zijn (is een snellader geschikt om zowel M- als L-series accu’s te laden). Ook koop ik een Sony 64MB Memory Stick (SG$190, ze wilden eerst SG$250 rekenen) voor de Sony DCR-PC110, zodat ik in ieder geval elke dag meer dan voldoende foto’s kan maken. De koers is, zeggen de kenners, SG$1=NLG1,25. Als dat zo is dan scheelt zo’n 64MB Memory Stick ruim NLG150,00. Belachelijk!

Aan GST-reclaim doe ik dat jaar maar niet. Bij SG$100 krijg je SG$1 terug. Het loopt wel op, en het is cumulatief bij aankopen vanaf SG$100 dus het zou nog de moeite waard kunnen worden, maar laat maar. In 1997 verliet ik door de GST-reclaim met meer SG$ Singapore dan dat ik Singapore betrad.

Het verschil met malls in de USA? Vooral de grootte van de winkeltjes. Eigenlijk zijn een heleboel winkeltjes hier marktstalletjes geweest, maar dat vindt de overheid niet mooi. Dus moet iedereen netjes in een winkel, of betonnen kraam (zie je soms langs de weg: worden vaak niet geheel gebruikt). Een ander verschil is dat de meeste malls hier een supermarkt in de kelder hebben. Wel zo makkelijk. In de USA moet je er soms mijlen voor rijden.

Opvallend is ook het aantal spiegels in Singapore. Zowel in hotels, de malls als de afzonderlijke winkeltjes zijn er –lijkt het- standaard mee uitgerust.

Rond 16:00 uur zijn we weer op de kamer. Eerst wat eten: de durian. De stank valt mee en de durian is botergeel en boterzacht: zo is ie op z’n best! Ma geniet. Na wat geklungel met de bagage (morgen reizen we natuurlijk weer verder) en wat andere bezigheden (lezen, verslag, etc.) vallen we allebei in slaap.

Om 18:00 uur schrikken we wakker. Tijd om te avondeten. We hebben noodle soup (de pork is zeer scherp, de chicken niet: beide zijn wel zeer lekker) en bahtjangs. Van de vier bahtjangs eten we er twee; ze zijn namelijk ontzettend machtig.

Ik ga vervolgens verder met het verslag. Dat van dinsdag is klaar. Het verslag van vandaag is om 21:45 ook klaar. Ma leest en valt steeds in slaap. Intussen heb ik me weer gedoucht en zijn al mijn wondjes weer met zalf van R. Khoe (15 maart 1999, Rutger dus) behandeld. Ook de koffers zijn nu zo goed als reisklaar.

Alle apparatuur doet het naar behoren. Vooral over de camera ben ik zeer tevreden (bij het verslag van gisteren zit een filmpje. Misschien niet zo bar interessant onderwerp, maar het heeft me slechts 15 minuten gekost om het van de camera in de voor het web geschikte publicatie te krijgen). Over de LoserTool kan ik nog weinig zeggen. Er zitten nog wat quirks in en er mist nog wat (minimaal een ThumbNailer-profiel), maar ik heb voor de vakantie ook totaal geen tijd gehad/genomen om het te testen.

Tot nu toe heeft de vakantie nog niet gebracht wat ik had gehoopt. Voel me niet lekker genoeg om “op avontuur” te gaan. Eigenlijk had ik naar Underwater World gewild, maar dat zie ik nu toch even niet zitten. Niet teveel nadenken en in de buurt van het hotel blijven is het devies. Misschien gaat het morgen beter. We gaan in ieder geval deze keer maar wel mee met de stadstoer en daarna … wie weet: Underwater World of Chintown.

Rond 22:00 uur gaan we slapen. Hopelijk slapen we in een keer door tot de ochtend.