Dinsdag 6 februari 2001

Om 5:30 uur word ik door de geluidsinstallatie gewekt. Het duurt even voordat ik door heb dat ik moet opstaan. Het is een goede nacht geweest: ruim 6 uur geslapen. Dat is al een tijdje niet voorgekomen. Eerst maar even naar zolder om voor de laatste keer thuis e-mail te checken. Mailt-jes van Bert (er zit nog iets fout in de INHOUD.HTM) en een aantal vrienden en (ex-)collega's om me een prettige vakantie te wensen. Ma belt om met vragen nog even de vrieskast in de schuur te controleren. Prima, kan ik meteen kijken of het nog gelekt heeft (schuurdak heeft, net als dakkapel, na een sneeuwbui gelekt). Alles blijkt even later in orde te zijn.

Douchen en iets eten (sinaasappel, mandarijn en wat kaas), wat drinken en mijn medicijn slikken. Om 6:15 uur ben ik klaar: alles gecheckt en eigenlijk heb ik thuis niets meer te zoeken. Ik heb zelfs de INHOUD.HTM hernoemd (Bert had 'm al klaargezet). Ik heb maar niet meer gereageerd op de e-mail-tjes..

Om 6:20 uur ga ik op weg naar mijn ma. Daar hebben we gisteren de koffers al neergezet. Als ik bij de flat aankom zie ik dat de ramen van mijn ma d'r woning hel verlicht zijn. Waarschijnlijk is ze toch nog alles aan het weghalen, zodat ze geen schade kan oplopen als Hemubo weer aan het werk gaat. Ben benieuwd of ze na de vakantie nu eindelijk een keer klaar zijn met de renovatie.

Bij ma doen we gezamenlijk nog even een laatste check: ticket, paspoort, etc. Alles in de koffers? Mooi. Dichtdoen die hap. Vooral mijn koffer is vol met kleren: hoop dat ik niet teveel ga bloeden. Voor 6:45 uur staat Paul al beneden te wachten. We gaan dus naar beneden: koffers inladen en voor 6:45 uur, voor op schema, zijn we onderweg. Overal files, maar we zijn rond 8:00 uur al op Schiphol. Er is nog niemand van de groep (tenminste: niet gezien danwel herkend). We gaan nog maar even op een bankje zitten lezen. Daar blijkt dat een van mijn mouwen alweer bebloed is. Tja, dat wordt wat. Ik heb overigens nog steeds twijfels of het wel een goede beslissing is geweest om te gaan.

Via SMS Willem nog het vluchtnummer doorgegeven (SQ23) en Cilia gebeld om nog even bij te praten en me beter te melden. Helen is ook toevallig op de kamer, dus daar spreek ik ook nog even mee. Op Schiphol blijkt dat ons vliegtuig al 50 minuten vertraging heeft. Ach ja.

Rond 8:15 uur is de reisleider er (dan zie ik hem in ieder geval) en er staan nu ook al wat mensen van de groep. We kunnen bijna meteen (zelf) inchecken en gelukkig lukt het ons om een plaats achter een galley te krijgen (voorkeursplek van mijn moeder) op 54F en G. Uiteraard geen raamplaats, maar het weer lijkt toch nergens op. Bij het inchecken hebben we vouchers voor een snack gehad (rond NLG 13) in verband met de vertraging. Netjes Singapore Airlines! De koffer van ma weegt 14,1 kg. Mijn koffer is 17 kg (al die extra kleren, ook). Mijn handbagage is overigens ook veel te zwaar met camera en vooral computer.

We wisselen wat geld (geen GWK in de vertrekhal, alleen in de aankomsthal... jammer. Geen korting, dus.) Ik koop ook meteen een boek van en over Richard Branson (“Losing my virginity. The autobiography.” ISBN 075350456). Ben benieuwd. Op zich een interessante man. Het deel met de Engelstalige boeken is overigens flink uitgebreid in de kiosk. Van een kast naar drie. Er is behoorlijk wat keus.

We lopen eerst maar eens naar G6 (onze gate) en gaan daar weer zitten lezen en ik begin hier aan mijn verslag. Na een pitsstop besluiten we (rond 10:00 uur) de vouchers maar eens te proberen te verzilveren. Het wordt onze eerste uitspatting deze reis: een jumbo saucijzenbroodje en een groot glas volle melk (de termen jumbo en groot moet je overigens maar met het spreekwoordelijke korreltje zout nemen). Ik neem er ook nog een flesje Spa Rood.

Het is overigens niet vreemd dat er vertragingen ontstaan op Schiphol. Op een gegeven moment wordt er omgeroepen: "Dit is een vertragend bericht.". Wellicht bedoelde de omroepster: "vertragingsbericht"? Ik hoop het maar.

Onze vlucht staat nog steeds op 12:20 uur, maar we moeten nu wel naar G5. Het is daar druk, want er is net een Martinair-vliegtuig aan het board-en. Ik ben lekker slaperig. Hopelijk kan ik onderweg slapen. Ik ga het verslag schrijven, terwijl ma bijna onophoudelijk in mijn oor kwebbelt. Het jeukt nog steeds onophoudelijk. Vooral mijn handen en rug (flanken en schouders). Mijn handen kan ik in ieder geval met vaseline bewerken.

<INTERMEZZO>

Uit verveling verzin ik de jeukindex. De jeukindex geeft aan hoeveel last ik heb van de jeuk. De erge jeuk van een paar weken geleden is op 100 gesteld. Dit betekent dat de index op dit moment ongeveer op 35 staat. Wel last, maar het is dragelijk. De index houdt verder rekening met het aantal plekken waar ik last heb en dus de intensiteit. Hoe lager de index staat, hoe beter het gaat!

</INTERMEZZO>

We moeten nog lang wachten. Rond 11:30 uur komt het vliegtuig pas bij de gate binnen. Grappig, ma interesseert zich nu ook voor alles rond het laden en lossen van het vliegtuig. We kunnen bijna meteen de boarding area binnen. Wij wachten overigens, want er staat al een zeer lange rij). Om 12:00 uur zitten we in de boarding area. Over 10 minuten board-en. Eerst de rolstoelgebruikers, dan de mensen met kleine kinderen en de transit-passagiers (Newark), en vervolgens pas de rest. Ma hoopt dat zij ook eerder mag, omdat ze haar kraag draagt. We zullen zien. Nee, dus. We zijn toch als een van de eerste "normale" passagiers in het vliegtuig,

Het is een Boeing 747-400 Megatop (maar dat had ik aan de gate al gezien). Het is warm in het vliegtuig en er speelt een dom deuntje. Er heerst de gewoonlijke chaos. Ma bestudeert de stewardessen uitvoerig: bepoederde gezichten en opgebonden borsten. Slank zijn ze in ieder geval wel. Op de stoel lag een kussentje en een dekentje. We krijgen nog een koptelefoon en sokken, tandenborstel, etc. Ook het toeristenvisum is al uitgedeeld.

Om 12:28 worden voorbereidingen voor vertrek genomen (alles uit).Om 12:45 uur push-back en na lang taxiën stijgen we rond 13:05 uur op. Tijdens de klim val ik in slaap, maar om ongeveer 13:25 uur word ik wakker van het “fasten-seatbelt”-signaal. Heb overigens behoorlijke jeuk, want het is vrij warm in het vliegtuig.

Het entertainmentsysteem is zeer uitgebreid. Veel video- en audiokanalen en volgens mij kan je ook computerspelletjes spelen. Moet ik nog uitzoeken. Eerst maar de film kijken: "Charlie's Angels" met Drew Barrymore, Cameron Daz en Lucy Liu. Slecht beeld, trouwens.

Het is een kleine 10.000 kilometer vliegen (ongeveer 11 uur).Behoorlijk wat turbulentie. Ze waren al begonnen met drinken uitdelen, maar dat wordt "suspended". Eindelijk wat nootjes en wat te drinken (Coke Light en water). Mijn visum heb ik al ingevuld. Ma slaapt, dus die van haar doe ik later. De film valt tegen, waarschijnlijk omdat ik ook met een half oog in het boek lees.. En er is natuurlijk in gesneden. Bij de aftiteling worden er "bloopers" getoond. Er zitten "bloopers" van scènes tussen, die me totaal niet bekend voorkomen.

Het is nu 15:00 uur NL-tijd. Het ruikt al een hele tijd naar warm eten, maar nog steeds geen lunch gezien. Hopelijk komt het wel snel. Overigens staan er alleen een lunch en een ontbijt op de menukaart. Ze zijn aan het uitdelen! Alleen ma meent te horen dat de kip al op is. Jammer. Hmmm, ma baseerden haar uitlating over het niet meer beschikbaar zijn van de kip op niets. We hebben allebei kip genomen. Heerlijk!

Het overkomt me niet vaak, maar ik word gek van het aanbod. Er draaien -zo te zien- drie films tegelijk. Ik ga maar eens kijken wat ze aan spelletjes hebben. Het systeem is niet snel, maar er is een groot aanbod van spelletjes, waaronder een ruime selectie van Nintendo-games. Ik ben snel uitgespeeld, want ik snap er allemaal niets van.

Bij overschakelen op video blijk ik aan het begin van "Nurse Betty" te zitten (Renee Zellweger, Chris Rock, Morgan Freeman). Ga ik dat maar kijken.

Wat we net als lunch hebben gekregen was eigenlijk het avondeten, want even later gaan alle lichten uit. In Singapore is het dan ook een uur of 10 's avonds. We gaan kijken of we kunnen slapen.

Ma slaapt redelijk lang. Ik maar kort. Frist me toch op. Op het toilet heb ik gezien dat mijn blouson al meer bloedvlekken begint te vertonen. Straks, over een uur of zeven maar meteen uitwassen en een schoon exemplaar aan. We vliegen nu ergens ter hoogte van Pakistan. We zijn zo'n beetje op de helft (nog net niet). Oja, voordat ik het vergeet te schrijven: de console voor radio/TV/spelcomputer is aan de andere zijnde een volledig functionele telefoon!

De stoel naast me is leeg en aan de andere kant zit een wat oudere dame (die overigens maar net in de stoel past). Ik help haar met licht, tafeltje, en dergelijke. Zelf snapt ze er niet veel van en ik heb niet het idee dat ze (goed) Engels spreekt. Er is overigens een Nederlands sprekende stewardess aan boord, maar de keren dat ze omroept is zeer spaarzaam. Om 1:00 uur neem ik twee Zyrtecs in. Normaal gesproken neem ik deze 's avonds in, maar door het tijdverschil is het -uiteraard- wat schipperen. Een van de medereizigers moet insuline spuiten en hij heeft dus een heel schema moeten opstellen om het goed te laten verlopen.

Het is nu 01:15 uur Singapore-tijd. Er begint een nieuwe filmcyclus. Ik heb de keuze uit "The Watcher" (nooit van gehoord) en "Meet the parents" met Robert de Niro en Ben Stiller. Het wordt de laatste (moet wel het goede kanaal kiezen, Chinees versta ik nog steeds niet). Om 1:40 worden we weer gevoerd (klein lunchpakketje - turkey sandwich, crackers, e.d.).

We zijn over Duitsland en Oostenrijk gevlogen. We zijn langs Irak en Iran gegaan en over Afghanistan, Pakistan en India. Vervolgens zullen we, neem ik aan, over de Golf van Bengalen naar Singapore vliegen. Nog vier uur te gaan en totaal geen slaap. We vliegen op een hoogte van ruim 11 kilometer met een snelheid van ruim 1000 kilometer per uur. We blijven voorlopig erg noordelijk (op koers voor Calcutta) aanhouden. Misschien blijven we wel het grootste deel over land vliegen?! De route is goed te volgen op kanaal 22 (met als geluid het door jou geselecteerde radiokanaal).

Om 4:15 uur zitten we nog een kleine 3000 kilometer van Singapore af en vliegen we over de Bengaalse Zee. We zijn zo'n 2,5 kilometer gedaald (goed aan onze oren te merken - het is in een vrij korte periode gebeurd). We vliegen nu ook wat minder snel (977 kilometer per uur) en het is hier al een stuk warmer (-30 tegen -51 graden). Singapore is intussen op het kaartje van het flight system verschenen en we hebben nog drie uur voor de boeg, Ma heeft weer een tijdje geslapen.

Een uur later zegt ma opeens: "We vliegen hoger!". Ik was net op de Comedy Channel aan het kijken *"Friends", "Will & Grace", "Drew Carey, etc, Ma hoort het aan het lawaai van de motoren. Ik merk het nu ook aan mijn oren. Ik schakel over naar het flight system" en inderdaad: we vliegen nu op 9900 meter. Intussen ruik ik het ontbijt al en er wordt al rond gegaan met de warme, vochtige doekjes. We zijn weer wat gestegen en in plaats van wind mee (tussen de 50 en 120 kilometer per uur) hebben we wind tegen (20 kilometer per uur). Goh, ma let echt op! Ik had dat nog niet gemerkt.

Over Thailand (Phuket) en verder over Maleisië Om 7:01 krijgen we een onverstaanbaar praatje van de captain. Gelijk wordt het cabinepersoneel gevraagd zich klaar te maken voor de aankomst. Even later wordt het entertainment systeem uitgezet (met excuses dat de film niet afgemaakt kan worden andere maatschappijen stoppen op een gegeven moment gewoon. Op zich is dit prettiger). Tijdens het dalen vliegen we door een dik wolkendek en voor het weten heeft de piloot het vliegtuig al aan de grond gezet.

Voor de dame naast me praten we nog even met de stewardessen om er voor te zorgen dat zij in het vliegtuig opgehaald wordt om via de juiste transit-balie op de vlucht naar Perth gezet te worden. Zij is wel vaker deze kant op geweest, maar dit is de eerste keer dat zij helemaal alleen reist (ticket van haar kinderen gehad) en haar Engels is niet al te best.

Het eerste deel van de reis zit erop. Hoewel het al een tijdje woensdag is sluit ik nu het verslag van de eerste dag af.